O, wysoka wieża bastionu, ale widać ją z daleka

1. O, wysoka wieżo bastionu, o, ale widać ją z daleka, ; Na jej szczycie, w czterech rogach, cztery gałązki rozmarynu pochylają się, ; Jedna pochyla się na moim ramieniu, druga na ramieniu mojego dziecka, ; Pochylam moją smutną głowę w objęcia mojej róży. ; ; 2. Jest już wieczór, późna noc, zegar wybił dziewiątą, ; Ta mała dziewczynka, brązowowłosa dziewczynka, wciąż nie podchodzi do prządki, ; Albo jest zła, albo chora, albo może nie kocha, ; Więc, drogi mały aniołku, jestem od ciebie zabroniona. ; ;