Wacław Trnka

* Tabor, 16 października 1739 – † Peszt, 12 maja 1791 / lekarz, profesor uniwersytecki ; ; Ukończył studia w Pradze i Wiedniu. Uzyskał tytuł lekarza w Wiedniu w 1770. W 1769 van Swieten mianował go asystentem lekarza w wiedeńskim szpitalu wojskowym. W 1770 został profesorem anatomii i sekcji zwłok na Uniwersytecie w Nagyszombat. Kilkakrotnie skarżył się Swietenowi, że bez ludzkich zwłok niemożliwe jest prawdziwe badanie lub nauczanie budowy ludzkiego ciała. ; Pomimo instrukcji doradcy królowej, hrabstwa niechętnie przewoziły ciała straconych przestępców do Nagyszombat w celu przeprowadzenia sekcji zwłok. Na próżno nalegał również na nabycie nowoczesnych instrumentów. W latach 1785–1786 był profesorem patologii ogólnej i farmakologii, a od 1786 do 1791 roku medycyny wewnętrznej na uniwersytecie w Budzie, a w latach 1786–1787 rektorem uniwersytetu. Był człowiekiem wszechstronnym, interesował się wieloma rzeczami. Mówił ośmioma językami (w tym węgierskim). W porównaniu z ówczesnymi warunkami udało mu się stworzyć własną specjalistyczną bibliotekę, która liczyła około 3000 tomów i została zlicytowana w 1790 roku. Jego działalność dydaktyczna jest uważana za najważniejszą. ; ; Jego główne prace: ; Historia febrium, 1775, ; Commentarius de tetano, 1777, ; De diabete commentarius, 1778, ; Historia cophoseos et barycoiae, 1781, ; Historia amauroseos... I–II., 1781 (niem. 1790), ; Historia ophithalmiae..., 1783,; Historia febris..., 1783 (niem. 1784), ; De prolapsu ani, 1785,; Historia rachitidis..., 1787; (niem. 1789), Historia tympanitidis..., 1788, ; Abhandlung über das Magenweh, 1788,; Geschichte der englischen Krankheit, 1789,; Historia haemorrhoidum... I–III., 1794–1795.