Kochanek-zabójca o skłonnościach samobójczych (Nad Kiráji znajduje się duży las kościelny)

Nad Kiráji jest duży las kościelny, ; Pole jest pomalowane na czerwono krwią. ; Wiatr wieje, zawsze tylko faluje, ; Rozumiesz, moje dziecko, ale musisz wiele wycierpieć. ; ; Gyula Szabó kocha Jolána Horváta, ; Ale rodzice Jolána mu nie pozwalają. ; – Moje serce, Jolán, jeśli nie pozwolą mi cię kochać, ; Zobaczysz, co zrobię. ; ; Gyula Szabó pewnej niedzieli popołudnia, ; Dumnie spacerował z Jolánką ulicą, ; I prowadzi ją do zielonego lasu, ; Że tam będą zbierać kwiaty. ; ; Najpierw całuje ją tam i z powrotem, ; Przyciska swoje szczęście do serca. ; – Moje serce, Jolán, abyś nie należała do nikogo innego, ; Tutaj oboje umrzemy za siebie nawzajem. ; ; – Będę ją łajał za plecami, ale jest jasno, ; Trzy goje mi wystarczą. ; Strzelam jednego w serce Gyula Szabó, ; Dwa kolejne w ciało Jolánki. ; ; Następnego ranka jej szukali, ; Ale leśniczy ją wtedy znalazł, ; Leśniczy znalazł ją w bramie, ; Dwa ciała leżały jedno na drugim. ; ; – Ojcowie, matki, nauczcie się z tego teraz, ; Co się stało z prawdziwą miłością, ; Nie patrzcie na to wielkie bogactwo, ; Ale na to szczęście w sercu. ; ; Trzy małe dziewczynki ubrane na biało, ; Teraz wyprowadzają Jolána na cmentarz. ; Dziewięciu młodych mężczyzn pociąga za duży dzwon, ; Teraz zakopują zwiędły kwiat. ; ; Minęło dziesięć lat, odkąd Jolán został pochowany, ; Ale jego imię nie zostało jeszcze zapomniane, ; Córki całej wioski go opłakują, ; Wiążą wieniec z pereł na jego grobie.