Martin Steer

* Nagyszombat, 6 września 1798 – † Nyitra, 4 maja 1879 / lekarz, profesor uniwersytecki ; ; Jeden z jego przodków uciekł do Transylwanii przed prześladowaniami katolików w Szkocji w połowie XVII wieku. Jego ojciec, Ferenc Steer (zmarły w 1806) był nauczycielem w szkole łacińskiej w Nagyszombat, jego matka, Julianna Palsovits (1772–1868) pochodziła z prestiżowej rodziny Nagyszombat: jego ojciec był również senatorem i burmistrzem miasta. Márton Steer ukończył szkołę średnią i uniwersytet w Wiedniu i uzyskał doktorat z medycyny w 1824 roku (jego kuzyn, Ferenc Steer, studiował tu farmację razem z nim, który później otworzył aptekę w Koszycach). W latach 1826–1848 był profesorem na Uniwersytecie w Padwie we Włoszech. W 1832 roku opublikował 55-stronicową pracę na temat epidemii cholery na Węgrzech (Cenni intorno la natura morbo che infieri nell Ungheria nell anno 1831 il nome Colera Asiatico), w której odwołuje się do kilku węgierskich lekarzy, a nawet jest prawdopodobne, że osobiście odwiedził Węgry w 1831 roku. Powrócił do ojczyzny w marcu 1848 roku (Sándor Dörnyei uważa, że Włosi buntujący się przeciwko Austriakom uznali go za proaustriackiego obcokrajowca, dlatego omal nie uciekł z Padwy) i osiedlił się w Nitrze. Nie można udowodnić, że praktykował tu medycynę, a w 1852 roku złożył wniosek na Uniwersytet Padewski o ponowne pozwolenie na nauczanie, ale rektor odrzucił jego wniosek. Jeszcze we Włoszech zainteresował się hodowlą jedwabników i w 1844 roku opublikował artykuł o hodowli jedwabników w gazecie „Hungarian Farmer”. W 1846 roku napisał również broszurę na ten temat zatytułowaną „Wpływ hodowli jedwabiu na dobrobyt rodzin i majątków. Apel do rodaków”. W 1848 roku przedłożył Ministerstwu Pesztu (National Studienreformplan für Ungarn) plan reformy oświaty publicznej. Opowiadał się w nim między innymi za lepszym wykorzystaniem zasobów naturalnych i zwiększeniem roli nauk przyrodniczych w edukacji. Na uwagę zasługuje również jego propozycja, aby w szkołach nauczano również języków poszczególnych narodowości. Przewidywał on edukację publiczną na czterech poziomach: wiejskim (szkoła podstawowa), powiatowym, powiatowym (gimnazjum), regionalnym (akademia) i ogólnokrajowym (uniwersytet). W odniesieniu do wydziału medycznego podkreślał większą rolę kształcenia praktycznego.