György Raicsáni, Rajcsányi

* Nemeskosztolány, 8 września 1669 – † Marosvásárhely, 5 lipca 1734 / ksiądz jezuita, filozof, doktor filozofii i teologii, profesor uniwersytecki ; ; Do zakonu jezuitów wstąpił pod koniec listopada 1687. Studiował na uniwersytetach w Wiedniu i Grazu. Wykładał gramatykę, retorykę i filozofię na Uniwersytecie w Nagyszombat, później zostając tam profesorem teologii. W latach 1722–1726 był węgierskim spowiednikiem w Rzymie, w tym czasie nauczył się również włoskiego, francuskiego i hiszpańskiego. Na Węgry powrócił w 1726 roku, a w latach 1728–1729 był rektorem, a następnie kanclerzem Uniwersytetu w Nagyszombat. W 1729 roku był kanclerzem kolegium i dyrektorem drukarni w Koszycach. Od 1732 roku był kierownikiem domu w Kolozsvár i dyrektorem tamtejszej akademii. Często odwiedzał kościoły na Górnych Węgrzech i w Siedmiogrodzie. Zmarł podczas jednej z wizyt w Transylwanii. Jego młodszy brat, János Raicsáni (Nemeskosztolány, 23 czerwca 1671 – Nagyszombat, 12 marca 1733)126 był także nauczycielem księdza jezuickiego i opublikował kilka książek o tematyce religijnej w języku węgierskim. Do najważniejszych dzieł György Raicsániego należą: Harmonia Philosophica, 1706, Ars recte philosophandi, 1707, Bellum contra hostes capitales, 1717, Conclusiones scientiae practicae, 1718, Instructio Convertarii et poenitentis, 1719.