Adam Ignac Prandt

* Pétervárad, 1739 – † Peszt, 15 lipca 1817 / lekarz, profesor uniwersytecki ; ; Uzyskał doktorat z medycyny na Uniwersytecie Wiedeńskim w 1768 roku. W latach 1770–1777 był popularnym profesorem fizjologii i farmakologii na Uniwersytecie w Nagyszombat i przez wiele lat był dziekanem wydziału medycznego, a w latach 1774–1775 był także rektorem uniwersytetu. Publikował niewiele, a na Uniwersytecie Krakowskim farmakologii nauczano z notatek, które najprawdopodobniej sporządzali jego studenci z Nagyszombat na podstawie jego wykładów. Po przeniesieniu Uniwersytetu w Nagyszombat nauczał również w Budzie, a następnie w Peszcie, ale od 1810 roku jego stan zdrowia tak się pogorszył, że miało to również silny wpływ na jakość jego wykładów, dlatego wielu studentów przeniosło się do Wiednia. Historiografia medyczna rozpoznaje tylko jedną z jego książek, czyli rozprawę lekarską: Dissertatio inauguralis medica de vesicantibus (1768).