Zsigmond Zalabai

* Ipolypásztó, 29 stycznia 1948 – † Somorja, 26 grudnia 2003 / krytyk, historyk literatury, literaturoznawca, historyk lokalny ; ; Ukończył szkołę podstawową w swojej rodzinnej wsi w 1963 roku, a liceum w Ipolyság ukończył w 1966 roku. W 1972 roku uzyskał certyfikat nauczyciela języka angielskiego i węgierskiego na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie. W 1988 roku obronił pracę doktorską, a w 1995 roku w Budapeszcie został doktorem nauk literackich na podstawie pracy zatytułowanej Verstörténés. W latach 1972–1975 był redaktorem Irodalmi Szemle, a w latach 1975–1988 kierownikiem redakcji literackiej Madách Könyv- és Lapkiadó w Bratysławie. Od 1988 roku był adiunktem, a następnie profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Języka i Literatury Węgierskiej Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie, a od 1990 do 1992 roku był kierownikiem tej katedry. W grudniu 1989 roku zorganizował konwój z pomocą humanitarną do Rumunii. W ostatnich latach życia zmagał się z chorobą i popełnił samobójstwo w wieku 56 lat. Biblioteka miejska w Somorji nosi jego imię. Był inicjatorem i twórcą zbiorów publicznych Somorja Bibliotheca Hungarica, która obecnie jest wydziałem Forum Institute for Minority Studies. Był czołowym krytykiem swojego pokolenia, ale na początku swojej kariery próbował również swoich sił w poezji i prozie. Jego prawdziwym polem działania była teoria literatury i historia literatury. Jego tom poświęcony teorii poezji, Tęsknota w tropikach (1981), został opublikowany kilkakrotnie. Jego dwutomowe studium socjologiczne dotyczące rodzinnej wsi (Mindenekről szémű adok, 1984, Hazahív a harangszó, 1985) odniosło ogromny sukces. Jako redaktor wydawnictwa opracował kilka antologii współczesnych wierszy węgierskich z Wyżyny, wierszy dla dzieci i prozy. Spośród przedstawicieli dawnej literatury węgierskiej zapoznał się także bliżej z Albertem Szenczi Molnárem i Dávidem Baróti Szabó i dokonał selekcji z ich pism (A. Szenczi Molnár: Szorgos adósa vagyok hazámnak, Életemnek lepésa – 1993, D. Baróti Szabó: Jer, magyar lantom – 1994). Jego najważniejsze tomy naukowe: A vers túlódalán, 1974, Tűnődes a trópusokon, 1981, Verstörténés, 1994, Irodalom és irodalom, 1997.