Zamek Trenčín

Obecny Zamek Trenczyński wznosi się nad doliną Wagu na wapiennym klifie Wzgórza Zamkowego (Mária Hill) w sercu Trenczyna. Zamek, zajmujący dość rozległą powierzchnię, jest stosunkowo dobrze odrestaurowany. Wzgórze zamkowe jest bardzo strome z trzech stron, jedynie łagodniejsze w części południowej. Zamek jest charakterystyczną atrakcją nie tylko dla Trenczyna, ale i całego środkowego Wagu. Zamek jest częścią Muzeum Trenczyńskiego, założonego w 1877 roku, które prezentuje życie średniowiecznej szlachty, jej meble, broń z tamtych czasów w zamku w Pałacu Borbála oraz prehistoryczne znaleziska i etnograficzną przeszłość tego obszaru w Pałacu Lajosa. W budynku gospodarczym urządzono galerię. Najwcześniejsze wzmianki o budowie bastionu na wzgórzu zamkowym pochodzą z XI wieku, z czasów panowania Arpadów. Zamek oparł się atakowi Tatarów za panowania Beli IV. Po wygaśnięciu dynastii Arpadów, młody król Maciej Csak ustanowił swoją siedzibę w Trenczynie, gdzie również zbudował pałac dla zamku, a także znacznie rozbudował i przekształcił bastion z XI wieku, który nazwano bastionem Macieja. Po śmierci Macieja Csak zamek należał od 1321 roku do Karola Roberta, który w 1335 roku prowadził tu negocjacje z królami Czech i Polski. Za panowania Ludwika Wielkiego, zamek górny został wzmocniony, a pałac zamkowy przebudowany. Ludwik Wielki negocjował tu w 1362 roku z Zygmuntem Luksemburskim w sprawie małżeństwa córki Ludwika Wielkiego, Marii Zygmunt. Ponieważ Zygmunt, jako król Czech, popadł w konflikt z husytami, ufortyfikował zamek w Trenczynie, spodziewając się ataku ze strony Węgier. Pałac Borbála i kaplica zamkowa zostały zbudowane w tym czasie, co wskazuje, że Zygmunt Luksemburski podarował zamek swojej żonie, Borbáli. W 1431 roku husyci bezskutecznie oblegali zamek. Po śmierci Alberta Habsburga, w zamku osiedlił się János Giskra, który w 1462 roku zawarł porozumienie z Maciejem Hunyadym, dzięki czemu zamek wrócił w ręce królewskie. Maciej jednak zastawił zamek. Zastaw został spłacony dopiero przez Istvána Szapolyai w 1477 roku. Według legendy, w tym czasie zbudowano studnię zamkową. Po Istvánie Szapolyai, właścicielem zamku został jego syn János, ale po koronacji Ferdynanda zamek został oblężony. 30 czerwca 1528 roku straż zamkowa poddała zamek cesarskiemu generałowi Katzianerowi. Podczas oblężenia zamek został poważnie uszkodzony, a jego naprawą zajął się ród Illésházy, który od 1586 roku stał się dziedzicznym dziedzicem żupy trenczyńskiej. Turcy podpalili Trenczyn, ale nie podjęli próby oblężenia zamku. Podczas powstania Rakoczego Trenczyn znajdował się pod kontrolą Kuruców w latach 1704–1708, ale Kurucowie utracili go 3 sierpnia 1708 roku, po bitwie zakończonej dotkliwą klęską. 11 czerwca 1790 roku zamek spłonął, po czym zaczął niszczeć, a jego wyposażenie zostało wywiezione przez ród Illésházy (wiele eksponatów znajduje się obecnie w pobliskim Muzeum Trenczyńskim). Pod koniec XIX wieku zamek został poddany konserwacji, aby zapobiec dalszemu niszczeniu. W 1905 roku ruiny zostały przejęte przez miasto Trenczyn, a po I wojnie światowej zarządzało nimi Czechosłowackie Stowarzyszenie Turystyczne. Zamek jest zabytkiem kategorii 1 od 1952 roku, dlatego trwają prace renowacyjne. To właśnie dzięki temu zamek zachował swój obecny dobry stan. W murach zamku, uważanego za jeden z najsłynniejszych zabytków Słowacji, znajduje się galeria i wystawa broni Muzeum Trenczyńskiego. Latem odbywają się tu średniowieczne igrzyska zamkowe.