Zamek Rakoczego

Zamek Rakoczego został zbudowany około 1579 roku przez kapitana zamku tokajskiego Istvána Zelemériego Kamarása. Miejscowi nazywają poprzednika zamku zamkiem wodnym. Pierwsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi z 1593 roku. Poprzez małżeństwo zamek przeszedł w posiadanie Mihálya Lorántffyego, a następnie, poprzez małżeństwo Jerzego I Rakoczego i Zsuzsanny Lorántffy, stał się częścią majątku Rakoczego. W pierwszej połowie XVII wieku był kilkakrotnie rozbudowywany. Rodzina Rakoczych zatrzymywała się w Borsi głównie w drodze do Munkács. Istnieje niewiele źródeł potwierdzających to, ale datowanie listów Jerzego I Rakoczego wskazuje, że pisał je w Borsi. W 1676 roku, przez przypadek, urodził się tu książę Franciszek II Rakoczy. Zamek rozkwitł za panowania Zsuzsanny Lorántffy. W pierwszej połowie XVIII wieku, po stronie żeńskiej rodu Rakoczych, należał do hrabiów Apremont, a następnie został podarowany Donáthowi Trautsohnowi przez księcia Karola III. Wśród jego właścicieli znajdują się również rody Erdődy i Széchenyi. Windischgrätz kupił go za 100 000 forintów. Po I wojnie światowej planowano przekształcić go w muzeum. Plany te jednak nie zostały zrealizowane. Po II wojnie światowej, aż do lat 70. XX wieku, zamek pełnił funkcję rezydencji i magazynu. Następnie rozpoczęto opróżnianie budynku, badania historyczne i niezbędne prace konserwatorskie. Obecnie opiekuje się nim samorząd lokalny i Towarzystwo Pamięci Franciszka Rakoczego II, które planują jego renowację w drodze przetargu. W międzyczasie, dzięki darowiznom i opłatom za wstęp, pomieszczenia na parterze są stale odnawiane.