Zamek Bojnice

W zachodniej części miasta Bojnice, na niewielkim wzgórzu, znajduje się twierdza, która w obecnej formie przypomina francuski zamek. Do twierdzy, która w swojej obecnej formie przypomina francuski zamek, można dotrzeć ścieżką spacerową, która stopniowo wznosi się przez rozległy park. Klif otacza szeroka fosa, do której dawni budowniczowie zamku odprowadzali wodę z tryskających tu źródeł. Chociaż budynki zostały znacząco przekształcone pod koniec XIX wieku na prośbę właściciela, fundamenty nadal zachowują średniowieczne formy. Narożniki wielokątnych zewnętrznych fortyfikacji rozdzielone są wysokimi wieżami, a budynki ciągną się wzdłuż murów. W przeszłości przechowywano tu żywność i drewno na opał, a także stajnie dla koni i kwatery dla licznej służby. Bryła zamku wewnętrznego również tworzy nieregularny wielokąt, z wysokimi wieżami wznoszącymi się ku niebu na jego narożnikach. Wszędzie widzimy wspornikowe, przyporowe szczyty, typowe dla francuskich zamków, oraz neogotyckie detale architektoniczne – wymyślone przez budapeszteńskiego architekta Józsefa Huberta na przełomie XIX i XX wieku. Prace, trwające dziesiątki lat, kosztowały 2 miliony złotych koron, co było ogromną sumą w tamtych czasach i niestety całkowicie zafałszowało pierwotny średniowieczny zamek. Według dotychczas przeprowadzonych badań archeologicznych, wczesny rdzeń Bojmoci w XIII wieku mógł być zamkiem na klifie o średnicy 30–35 metrów, otaczającym owalny obszar. Opierając się na znanej w całym kraju praktyce budowlanej, wczesną część mogła stanowić okrągła stara wieża i kamienny mur otaczający stromą krawędź, podczas gdy na dziedzińcu wznosiły się zabudowania gospodarcze i stajnie. Został on rozbudowany w XV wieku o większy zamek zewnętrzny, wzmocniony grubościennymi wieżami. W XVI wieku, w XIX wieku, gdy broń palna zaczęła być używana na szeroką skalę, twierdza, która zawsze była własnością prywatną, nie została przekształcona, aby sprostać współczesnym wymogom obronnym, co oznacza, że nie zbudowano bastionów armatnich. Ta średniowieczna twierdza, dzięki właścicielom wiernym cesarzowi Habsburgów, przetrwała rozkaz wysadzenia zamków węgierskich. Jednak w latach 1889–1908 jej mury i budynki zostały znacząco przekształcone na polecenie właściciela, hrabiego Jánosa Pálffy’ego. W obecnej formie, fałszującej pierwotny wizerunek, ciekawscy zwiedzający mogą zobaczyć francuski zamek, w którym utworzono 182 komnaty, z czego blisko 50 to pokoje mieszkalne. W pierwotnej, średniowiecznej formie przetrwała jedynie kaplica zamkowa, w której krypcie, w czerwonym marmurowym sarkofagu, spoczywa dawny pan zamku, hrabia János Pálffy, oraz sala rycerska. Pozostałe detale odzwierciedlają marzenia architekta i właściciela, hrabiego, o „zamku rycerskim”. Możemy nawet zejść do jaskini głęboko w klifie, gdzie mieszkańcy zamku mogli ugasić pragnienie z czystych źródeł wody. Za uliczkami otaczającymi pięknie odnowiony, wydłużony, ceglany rynek miasta Bojnice, który emanuje historyczną atmosferą, możemy zwiedzić miejskie fortyfikacje, które częściowo przetrwały do dziś. Możemy podążać stosunkowo cienkim, pojedynczym kamiennym murem przez długi czas, częściowo wbudowanym w zabudowę mieszkalną od strony południowej, podczas gdy dłuższy odcinek przetrwał w odrestaurowanym stanie od strony zachodniej. Miasto, które kiedyś było zależne od właścicieli ziemskich, ma dwa wejścia, jedno w pobliżu zamku, kwadratową wieżę bramną od strony południowo-zachodniej, a drugie to prosta brama otwierająca się na zachodnim kamiennym murze. Najprawdopodobniej był to również wyjazd w kierunku ruchliwej doliny rzeki Nitry, ale ten, wraz z resztą murów miejskich, został zburzony około XVIII wieku. Miasto Bojnice nie było uważane za znaczącą twierdzę w średniowieczu; Tureccy najeźdźcy napadli i obrabowali domy mieszczan w 1530 i 1599 roku. Historia zamku: Po najeździe Tatarów w latach 1241-42, z inicjatywy króla Beli IV, urzędnicy trzymający dostojników narodowych, bogatsze rodziny i poddani zamkowi budowali jeden po drugim mniejsze i większe zamki w miejscach nadających się do obrony na ziemi, którą otrzymali jako darowizny. W nieznanej dacie synowie Kazimierza Komeńskiego z klanu Hont-Pázmány założyli zamek Bojmóc na małym skalistym występie wznoszącym się z doliny rzeki Nitra. Około 1297 roku oligarcha Máté Csák, który rozszerzył swoje panowanie na komitaty Wyżyny, zajęli go swoimi zbrojnymi ludźmi, a w 1302 roku czeski pretendent do tronu, późniejszy władca Węgier Wacław, którego popierał, wydał akt darowizny. Po śmierci potężnego władcy w 1321 roku jego posiadłość została szybko najechana przez armię króla Karola Roberta Andegaweńskiego. Majątek zamkowy Bojmóc, wraz z pobliskim Keselőkő, był zarządzany przez wspólnego namiestnika królewskiego. Po wstąpieniu na tron króla Zygmunta Luksemburskiego, aby wzmocnić liczbę swoich zwolenników, nadał ten obszar palatyna rodu Leustáków z Jolsvai podczas ogromnych nadań ziemskich, którego syn György zmarł bezpotomnie w 1427 roku, więc powrócił on pod zarząd Izby Królewskiej. Od 1430 roku był własnością włoskiego pochodzenia Lénárda Noffri i jego braci. Ponieważ było ich czterech, znacznie rozbudowali twierdzę, a następnie powstał zewnętrzny kwartał zamku. W latach 40. XV wieku czescy husyci, którzy podporządkowali sobie już znaczne części Wyżyny, również nie zdołali zdobyć wybudowanej fortyfikacji. Król Maciej Hunyadi podarował majątek zamkowy wymarłego w 1489 roku rodu Noffri swojemu nieślubnemu synowi, Janowi Korwinowi, księciu Liptowa. Nowego właściciela napadli tu zabójcy wynajęci przez szlachecką rodzinę Szapolyai, ale ich plan się nie powiódł. Bezpośredni przywódca nikczemnego zamachu, Piotr Pohi, zarządca zamku w Bojnicach, został skazany przez dwór królewski w Budzie i stracony przez pocięcie na cztery części żywcem na placu przed Pałacem Friss. Bojnice wkrótce zajęli Szapolyai, ponieważ w zamian za pieniądze żądane od zmarłego króla Macieja, Jan Korwin był zmuszony zastawić im znaczny majątek zamkowy. W połowie XVI wieku został on odebrany Janowi Szapolyai, który został wybrany na króla Węgier, przez najemne wojska Ferdynanda Habsburga, arcyksięcia austriackiego, a później również władcy Węgier. Zwycięski król podarował go rodzinie Thurzó, jednemu ze swoich najważniejszych węgierskich zwolenników, który wzmocnił jego mury, aby chronić je przed coraz częstszymi najazdami Turków. Według ówczesnych źródeł, miasto zostało splądrowane i spalone przez pogańskie hordy kawalerii w 1530 i 1599 roku, ale nie odważyli się zaatakować potężnego zamku Bajmóc. Podczas głównych kampanii XVII wieku, w 1605 roku, jego garnizon otworzył bramę bez wystrzału armatniego wojskom hajdú Istvána Bocskaia, które powstały przeciwko tyranii cesarskiego domu Habsburgów. Od 1607 roku ponownie znalazło się pod kontrolą szlacheckiej rodziny Thurzó, która wykorzystywała je jako centrum feudalnej posiadłości okolicznych wsi pańszczyźnianych. W tym czasie nie uważano już, że ma jakąkolwiek znaczącą wartość militarną, więc nie przeprowadzono budowy nowoczesnych stanowisk armatnich i bastionów nadających się do walki z armatami. W 1637 roku ród Thurzó również wymarł, ale władca wkrótce zastawił go rodowi Pálffy. W historii szlachecka rodzina lojalna cesarzowi mogła rościć sobie do niego prawa jako do wiecznej posiadłości od 1643 roku. Ostatnią rolę militarną zamek odegrał w wojnie o niepodległość prowadzonej przez Franciszka II Rakoczego, kiedy Kurucowie zdołali wkroczyć na jego mury dopiero 8 lipca 1704 roku po długotrwałej blokadzie głodowej. Cztery lata później zamek odzyskał jego właściciel, hrabia János Pálffy, chorwacki ban. Ponieważ szlachcic był bezwarunkowym zwolennikiem domu cesarskiego podczas powstania, zamek w Bojnicach, będący jego własnością, uniknął rozkazu wysadzenia węgierskich fortyfikacji. Zamek zachował średniowieczny kształt do 1889 roku, kiedy to na polecenie właściciela, hrabiego Jánosa Pálffy'ego, budapeszteński architekt József Hubert przeprowadził gruntowną renowację zamku w Bojnicach, wzorując się na francuskich zamkach. Prace, które trwały dziesięciolecia, kosztowały 2 miliony złotych koron, ogromną sumę jak na tamte czasy, i zostały ukończone w 1908 roku. W obecnej formie przywołuje fałszywy „bajkowy pałac”, który nigdy nie istniał w tym regionie, a który jest podziwiany przez turystów, którzy przybywają tu z daleka. ; Najbardziej imponującym pomieszczeniem zamku jest Złota Sala, której sufit został wyrzeźbiony z drewna jałowca i ozdobiony złotym pyłem. Jeśli spojrzymy ponad nasze głowy, 183 anielskie głowy patrzą na nas z góry, a co szczególnie interesujące, każda głowa pokazuje inny wyraz twarzy. ; Kolejnym arcydziełem jest Błękitny Salon w centralnej części zamku, który wziął swoją nazwę od koloru malowidła ściennego. Jednak najciekawszą rzeczą na ścianach nie jest niebieski kolor, ale popiersia węgierskich królów, królowych, rycerzy i szlachty patrzących na nas. Są też trzy posągi psów w trzech rogach, które przedstawiają ludzkie cechy. Fałsz, inteligencję i przebiegłość. ; W krypcie znajduje się miejsce spoczynku ostatniego szlacheckiego właściciela zamku, hrabiego Jánosa Ferenca Pálffy'ego. Hrabia, obdarzony pasją kolekcjonerską, przed śmiercią w 1908 roku pozostawił testament, w którym zapisał, że zamek ma być otwarty dla wszystkich i pozostać muzeum dla przyszłych pokoleń.