Przez Cisę do puszty Szendrőd

1. Przez Cisę do puszty Szendrőd, ; Pasterz gra sobie na flecie. ; Słychać flet przez okno, ; Obudź się, dostojna młoda damo. ; ; 2. Okno barona Szendrő się otworzyło, ; Czarnooka młoda dama wygląda. ; Młoda dama wzdycha do siebie: ; – Dlaczego zostałam córką barona Szendrő? ; ; 3. Trzeciego dnia baron również się ukrył, ; Wypędził mnie do puszty Szendrőd. ; Pyta swojego najstarszego stajennego, ; Czy widział choć jedną z jego córek. ; ; 4. – Nie widziałem go, panie baronie, jeśli ci powiem, ; Nie mogę też znaleźć mojego najmłodszego stajennego. ; Trzeciego dnia stajenny jest tam, ; Może jest z nim też młoda dama. ; ; 5. Ach, jak pięknie wyrzeźbili to drzewo, ; Na którym wisi (a) pasterski kapelusz. ; Wiatr rozwiewa jej czarne, kręcone włosy, ; Nie obejmuje córki barona Szendrő. ; ; 6. Nie śmiem spacerować główną ulicą, ; Wszyscy mówią, że noszę czarną żałobę. ; Moja sukienka jest żałobna, moja chusteczka jest biała, ; Nie będę już miał kochanka w pasterskim kapeluszu.