Z Komáromu nadjeżdża czarny powóz

Z Komáromu nadjeżdża czarny powóz, ; Siedzi w nim sędzia naczelny Komáromu. ; Przywozi smutny list nowych rekrutów, ; Zasmuca serca wielu małych dziewczynek. ; Rów cmentarny jest pełen wody, ; Moje serce jest pełne goryczy. ; Dobry jest Bóg, który rozprowadza wodę daleko i szeroko, ; Zmywa smutek z mego smutnego serca. ; Myślałam, że nie potrzebuję żołnierza, ; Opiekowałam się moją matką. ; Ale teraz widzę, że nie dbałam o biednych, ; Powierzam go dobremu Bogu. ; Mój fartuch z potarganych róż dookoła, ; Tchórzliwy młodzieniec, który nie ma kochanki. ; Miałam też dwie lub trzy, ale ona już mnie opuściła, ; Odtąd, jak ptak, smucę się.