Wielkie Seminarium

Czteroskrzydłowy, barokowy, szeregowy budynek przypominający pałac, budowany od drugiej połowy XVIII wieku do końca XIX wieku. Na 2. piętrze znajduje się cenna kaplica św. Władysława z barokowym ołtarzem ozdobionym wizerunkiem św. Władysława. W latach 1877-78, z inicjatywy biskupa Ágostona Roskoványiego, północno-wschodnie skrzydło seminarium zostało przekształcone w bibliotekę diecezjalną wzorowaną na Bibliotece Széchenyiego w Budapeszcie. Została otwarta 30 listopada 1885 roku z 36 223 tomami, a jej zbiory liczą obecnie 66 000 tomów. Zdecydowana większość z nich jest w języku łacińskim (35%), węgierskim (23%) i niemieckim (21%). Książki zostały napisane w sumie w 37 językach, w tym japońskim, chińskim i brajlowskim. Jej najcenniejsze egzemplarze to: ; - wczesne książki drukowane (inkunabuły, książki wykonane metodą składu między 1450 a 1500 rokiem); - najstarszy inkunabuł z 1473 roku, „Anicius Manlius Severinus Boethius: De consolatione philosophiae” (Pocieszenie filozofii); - najmniejsza książka ma wymiary 8 x 5,5 cm, wydana w 1628 roku; - najgrubsza książka ma 1569 stron, wydana w 1557 roku (Historia Sejmu Polskiego); - słownik Calepiniego, którego teksty są napisane w 11 językach, wydany w Bazylei w 1599 roku; Na fasadzie budynku od strony placu znajduje się piękny barokowy kamienny portal. Fasada starszego, wschodniego skrzydła otrzymała eklektyczny charakter pod koniec XIX wieku. Na portalu wejściowym znajduje się również piaskowcowy relief herbowy biskupa Roskoványego. Szczyt południowej fasady neoklasycystycznej, podzielony mównicą, zdobi herb biskupi i łacińska inskrypcja.