Lorinc Toth

* Komárom, 17 grudnia 1814 – † Budapeszt, 17 marca 1903 / pisarz, prawnik, członek Węgierskiej Akademii Nauk (1858) ; ; Studiował w Akademii w Bratysławie, później studiował prawo w Peszcie. W 1838 roku zdał egzamin adwokacki i pracował jako prokurator rodzin szlacheckich. Był notariuszem Towarzystwa Kisfaludy od 1837 roku, jego sekretarzem w latach 1841–1843, był także członkiem Towarzystwa Petőfiego. W latach 1839–1840 odbył dłuższą podróż do Europy Zachodniej, z której zrelacjonował w swoim dziele Úti tárcza (I – VI., 1844). W 1844 roku został wybrany sekretarzem Védegylet. Uczestniczył w ruchach politycznych, społecznych i kulturalnych, należał do kręgu przyjaciół Vörösmarty'ego. Brał udział w parlamentach w latach 1839–1840 i 1843–1844 jako poseł odległych księstw, a w latach 1847–1848 był posłem parlamentarnym Breznóbányi. Podczas wojny o niepodległość był przedstawicielem i doradcą ministerstwa sprawiedliwości, szefem prokuratury stanowej. W Debreczynie był zwolennikiem Partii Pokoju, ale towarzyszył rządowi także do Szegedu i Aradu. Po Világosie przez jakiś czas się ukrywał, następnie został schwytany w Peszcie, postawiony przed trybunałem wojskowym i skazany na śmierć, ale ułaskawiony i internowany w Peszcie. Następnie zajął się pracą prawniczą i dziennikarską. W latach 1865–1869 był członkiem parlamentu. Od 1869 r. był sędzią Sądu Kasacyjnego, później Kurii, a od 1883 do 1894 r. był przewodniczącym rady. W 1881 r. był przewodniczącym procesu karnego przeciwko Leó Frankelowi, przygotowującego ostateczny wyrok. Opublikował kilka prac z zakresu jurysprudencji. Pisał również wiersze, dramaty, przemówienia żałobne i opowiadania. Napisał tekst operowy Ferenca Erkela Egressy'ego Béniego na podstawie jego dramatu László Hunyady. ; ; Jego główne dzieła: ; Idee dotyczące węgierskiej nauki, akademii i spraw szkolnych (broszura), 1848, ; Austriacki kodeks postępowania cywilnego, 1853, ; Portrety i biografie pisarzy węgierskich (Pest, 1858), ; System ustności, bezpośredniości i jawności w prawie cywilnym, 1876, ; Studia więzienne I-II., 1885–1888, ; O przyczynach i środkach zaradczych w przypadku nawrotu, 1889, ; Wyroki krótkoterminowego więzienia, 1891.