Wiosna (Lajos Teichengraber)

* Igló, 2 sierpnia 1814 – † Igló, 28 stycznia 1877 / pisarz pedagogiczny, oficer wojskowy. ; ; Był potomkiem ewangelickiej rodziny mieszczańskiej, wytwórcy zamków błyskawicznych. Ukończył szkoły podstawowe w rodzinnych miastach Losonc i Sárospatak. W latach 1831–1836 studiował teologię i filozofię w Lőcsén, ucząc się jednocześnie angielskiego, francuskiego i włoskiego. Wcześnie osierocony, utrzymywał się jako prywatny nauczyciel kolegów ze studiów. W latach 1836–1839 pobierał nauki w Acsán u rodziny barona Alberta Prónaya, po czym studiował na uniwersytetach w Jenie, Halle, Getyndze i Berlinie, a ostatecznie uzyskał doktorat z nauk humanistycznych na Uniwersytecie w Jenie. Powróciwszy do domu w 1842 roku, ponownie udzielał korepetycji przez rok, a następnie od 1843 roku został mianowany na stanowisko kościelnego wykładowcy w Peszcie. Pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej. Jako oficer wojskowy (ostatnio w stopniu kapitana) brał udział w wojnie o niepodległość Węgier w latach 1848/49, a po dostaniu się do niewoli został wcielony jako szeregowiec do armii cesarskiej i wysłany do Włoch. Sześć miesięcy później został korepetytorem syna austriackiego generała Grawerta, a następnie w 1851 roku został zdemobilizowany, a Igló zostało wyznaczone jako jego przymusowa rezydencja, gdzie był korepetytorem dla rodziny Nadlerów. Od 1855 roku aż do śmierci był nauczycielem w szkole podstawowej w Igló, a w latach 1867–1868 był jej dyrektorem. Pisał również utwory beletrystyczne – wiersze i dramaty. ; ; Jego inne prace: ; Dwa przemówienia wydziałowe na temat nauczania dzieci i przeprowadzania egzaminów państwowych i publicznych w szkołach gramatycznych, 1847; Gimnazjum i kościół. Listy nauczyciela do księdza, 1848; O literaturze edukacyjnej i węgierskiej radzie nauczycielskiej, 1848; Materiały z pierwszych powszechnych i wspólnych węgierskich zebrań nauczycielskich, 1848; Głos z XVI. Miasta Spisza w sprawie planowanego zjednoczenia władz miejskich, 1874.