Tablica pamiątkowa rodziny Draskóczy

Rodzina Draskóczy jest jedną z najstarszych rodzin w komitacie Turóc. Protoplastą rodziny był Drask, syn Dvora. Drugi syn Dvora nazywał się Mikola. Drask służył jako pańszczyźniany sługa zamku za czasów króla Beli IV. W uznaniu jego męstwa podczas najazdu Tatarów (w 1241 w bitwie pod Muh), w 1242 roku Beli IV przyznał mu szlachectwo, a wraz z nim majątek ziemski w pobliżu Turócszentmárton. Fakt ten potwierdza również „Turoci Regestrum” sporządzony w 1931 roku. Pierwotny majątek ziemski został później - w 1266 roku - powiększony przez króla o kolejną darowiznę. Majątek ziemski obejmował również wsie, takie jak Draskóc i Dolina. Stąd pełna szlachecka nazwa rodziny, Draskóczi i Dolinai Draskóczy. Późniejsze podziały rodziny spowodowały konieczność rozróżnienia poszczególnych gałęzi, więc siedem gałęzi przyjęło siedem epitetów. Krasznyec lub Krasznai?, Czeper, Milkó, Ilgó, Dianisz, Ivánka i Bohunka. Spośród czterech synów Draska, rodzina Draskóczy pochodzi od Istvána (również żołnierza), László zmarł wcześnie, András poległ w bitwie pod Muhi, a Lauren (homo regius, czyli człowiek królewski i żołnierz) towarzyszył Beli IV do Dalmacji po przegranej bitwie pod Muhi i tam, poprzez swoich potomków, założył rodzinę Draskovich hrabiów Trakostyana. ; Mniejsze osady majątku w pobliżu Turócszentmárton zostały później połączone, a w 1348 roku przemianowano go z Drask na Draskfalva, a następnie na Draskóc. Na początku XX wieku wsie Draskóc i Dolina zostały połączone, a połączona wieś otrzymała nazwę Draskócvölgye. Obecnie Drazkovce. Rodzina mieszkała w Draskóc do XVII wieku. Pierwszy większy podział nastąpił po tym, a kiedy Sámuel Draskóczy († 1836) zastawił majątek rodzinny na początku XIX wieku, rodzina rozproszyła się na południowy wschód. Według oficjalnych danych w 1910 roku w Draskóc mieszkało jeszcze 15 rodzin węgierskich, dziś, o ile wiem, nie ma żadnej. Większość potomków mieszka na Węgrzech, ale wielu mieszka na Słowacji, w Zakarpaciu, Niemczech, Szwajcarii, USA, Anglii... W XVIII i XIX wieku Sámuel Draskóczy i jego potomkowie mieszkali tutaj i służyli ówczesnemu komitatowi Gömör przez 6 pokoleń. Byli czołowymi uczestnikami życia politycznego, społecznego i kościelnego oraz wojny o niepodległość z 1848 roku. Mieszkańcy Harkács i Sánkfalva pielęgnują ich pamięć.