Tablica pamiątkowa Lajosa Klimitsa

Lajos Klimits (Somorja, 23 sierpnia 1884 – Bratysława, 2 czerwca 1951) był węgierskim poetą. Jego wiersze o treści religijnej i narodowej nawiązywały do tradycyjnego nurtu ludowo-narodowego. ; Lajos Klimits był prawnikiem, urzędnikiem państwowym i poetą. Urodził się w Somorji 23 sierpnia 1884 roku. Jego ojciec, Károly, był szewcem i szewcem. Po ukończeniu akademii handlowej został urzędnikiem w ratuszu w Bratysławie. Walczył przez całą I wojnę światową. Został ranny pod Gorzem i Doberdó. On rozpoczął studia uniwersyteckie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Elżbiety w Bratysławie, a następnie kontynuował je w Peczu, gdzie w 1926 roku uzyskał stopień doktora prawa i nauk politycznych. Po powrocie z wojny ponownie pracował w bratysławskim ratuszu do 1945 roku. Po wojnie, jak wielu Węgrów, został zwolniony z pracy na mocy dekretów Beneša i otrzymał rozkaz opuszczenia domu oddalonego o 100 km od miasta wraz z rodziną. Przeżył ten okres w bardzo trudnych warunkach, z żoną i pięciorgiem dzieci, bez obywatelstwa, dochodów i wsparcia. Od 1948 roku aż do śmierci pracował w urzędzie skarbowym w Bratysławie. ; Dr Lajos Klimits jest znanym poetą w Europie Środkowej, na Węgrzech, w Czechach i Austrii, ale szczególnie przedstawicielem kultury węgierskiej na Słowacji. Jego wiersze ukazywały się w znanych wówczas gazetach, takich jak: Somorja és vidéke, Csallóköz, Prágai Magyar Hírlap, Palota Újpest, Pestvidéki Újság, Pesti Hírlap, Képes Hét, Irodalom és művező, Magyar Néplap, Presburger Zeitung, Katolikus gylüyő, Új sziv, Zalamegyei Újság, Neues Wiener Journal, Esti Újság, Felsőcsallóköz, a także w węgierskim radiu. ; Jego pierwsze wiersze zostały opublikowane przed I wojną światową w gazecie Csallóközi Lapok, wydawanej w Dunaszerdahely w 1902 roku. Pod koniec lat dwudziestych był już znanym i popularnym poetą na Słowacji. Publikował w rocznikach i czasopismach. Lajos Klimits był wybitną postacią w życiu literackim, kulturalnym i społecznym tamtych czasów. Był członkiem Towarzystwa Kisfalud i Towarzystwa Gárdonyi Géza, a do 1944 roku pełnił funkcję sekretarza generalnego Towarzystwa Petőfiego. Uczestniczył w wielu wieczorach literackich, czytaniach, wieczorach programowych i wystąpieniach radiowych. ; Tomy: ; Rohan az élet 1927, drugie wydanie w 1928 r. ; Kacagj Bajazzo! 1932 ; Hozsanna Néked! 1940 ; ; Tablicę pamiątkową umieszczono na narożnej kamienicy nr 17 u zbiegu ulic Réz (dawniej Grössling) i Fürdő. ; ; Dane techniczne tablicy pamiątkowej: ; - wymiary tablicy pamiątkowej: 440 mm x 340 mm, grubość 20 mm ; - materiał tablicy pamiątkowej: marmur VIZAG BLUE ; - tekst: wykonany techniką grawerowania, czcionka srebrna: Times New Roman, tekst i tłumaczenia: PhDr. Eva Gálová ; - lokalizacja: fasada budynku, pomiędzy wejściem do budynku a wejściem do księgarni ; - tekst tablicy pamiątkowej znajduje się w dwóch wersjach: w języku słowackim u góry tablicy - w języku węgierskim u dołu tablicy.