Tablica pamiątkowa hrabiego Ferenca Balassy

Czarna marmurowa tablica z białym napisem, nad nią tablica w języku słowackim. Ferenc Balassa, który był banem chorwacko-dalmatyńskim i słowiańskim, przewodniczącym izby i gwardzistą koronnym cesarza Józefa II, został pochowany w krypcie pod ołtarzem. ; ; Hrabia Ferenc Balassa de Paola Gábor Ferdinánd (Kékkő, 3 kwietnia 1736 – Kékkő, 28 sierpnia 1807); Potomek starożytnego i prestiżowego rodu Balassa o wspólnym szlacheckim pochodzeniu. Jego ojcem był Ferenc Balassa z Kékkő, a matką baron Borbála Tolvay z Köpösd. Wśród jego przodków jest jego prababka z wybitnej rodziny Tóthi Lengyel, Sándorné Balassa z Kóthi, Katalin Lengyel z Tóthi, której rodzicami byli János Lengyel z Tóthi i Zsuzsanna Ghyczy z Ghyczi, Assa i Ablonczkürthi. Ukończył szkołę w Theresianum w Wiedniu, następnie Maria Teresa zatrudniła go jako praktykanta w ministerstwie, w 1756 został królewskim szambelanem i radnym naczelnym w radzie gubernatora, a od 1762 do 1785 był lordem gubernatorem komitatu Szerem. W 1763 był komisarzem zdrowia Slawonii, w 1765 członkiem komisji ds. rozliczeń wynagrodzeń lordów Slawonii, w 1769 zastępcą dyrektora komitetu prowincjonalnego, w 1782 jego dyrektorem generalnym. 16 października 1772 r. otrzymał tytuł hrabiego. W 1777 r. został dyrektorem generalnym szkół bratysławskiego okręgu szkolnego, w 1780 r. Kawalerem Krzyża Średniego Orderu Świętego Stefana. W 1779 r. był komisarzem królewskim Rijeki i Karola. W 1782 r. był radcą wewnętrznym. II. W 1783 r. cesarz Józef mianował go prezesem izby i gwardii koronnej. W latach 1785–1790 był banem chorwacko-dalmatyńskim i słowiańskim oraz kapitanem generalnym, właścicielem dwóch pułków, głównym komisarzem okręgu zagrzebskiego, komisarzem okręgowym żupanii Pozsega. Jako powiernik Józefa II, starał się wszelkimi sposobami wprowadzić środki centralizacyjne, co przysporzyło mu niechęci zarówno węgierskich, jak i chorwackich zakonów. Zaproponował utworzenie Akademii Języków Narodowych w Budzie. Po śmierci cesarza Józefa udał się do Wiednia i został konsyliarzem narodu chorwackiego, głową iliryjskiej kancelarii dworskiej w Wiedniu. W 1792 roku zgodnie z prawem zrezygnował z tego stanowiska i zamieszkał jako osoba prywatna w Wiedniu, później w Bratysławie i swoich majątkach. Był kawalerem, a wraz z nim wymarła hrabiowska gałąź rodu Balassów. Został pochowany w Nagyzellő (Felsőzellő, dziś: Vel'ké Zlievce, Słowacja) w komitacie Nógrád.