Tablica pamiątkowa doktora László Gyuli Erdélyi

Tablicę pamiątkową, którą w 2000 r. władze lokalne wykonały ku pamięci słynnego mieszkańca wioski, można zobaczyć na ścianie kościoła katolickiego. ; Gyula László Erdélyi (Zsigárd, 2 marca 1868 r. – Zalaapáti, 17 sierpnia 1947 r.) był węgierskim mnichem benedyktyńskim, historykiem kultury, profesorem uniwersyteckim i członkiem korespondentem Węgierskiej Akademii Nauk (1905). Wstąpił do Zakonu Świętego Benedykta 1 sierpnia 1884 roku, złożył śluby proste w 1887 roku, a śluby wieczyste w 1890 roku. Ukończył Kolegium Pannonhalma w 1890 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1891 roku. Kontynuował studia na Uniwersytecie w Budapeszcie w latach 1890-1892, gdzie uzyskał doktorat w 1892 roku i certyfikat nauczyciela szkoły średniej w 1893 roku. Wykładał w Kolegium Pannonhalma, a także był archiwistą i bibliotekarzem tamtejszego zakonu. Jednocześnie, wraz z Sörösem Pongráccem, zaczął częściowo redagować i częściowo pisać historię benedyktynów na Węgrzech. Dwunastotomowe dzieło zostało opublikowane w latach 1902–1916. W 1906 roku został wybrany na członka korespondenta Węgierskiej Akademii Nauk, a jego katedra naukowa poświęcona była tematowi „Krytycznych Kart Opactwa w Tihany”. W 1907 roku został również przyjęty na listę członków Akademii św. Stefana, a tytuł jego katedry brzmiał: „Kościół i sługa w średniowieczu”. Udał się na Uniwersytet w Klużu, aby wykładać historię kultury, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a następnie profesorem zwyczajnym. Jako profesor w Klużu wdał się w ożywioną debatę z archiwistą Pesztu, Károlym Tagányim, na temat najważniejszych kwestii węgierskiej historii społecznej w epoce Árpádów. Po przegranej I wojnie światowej uciekł do Budapesztu wraz z Uniwersytetem w Klużu i jego kadrą. Kontynuował działalność dydaktyczną i badawczą w nowej siedzibie Uniwersytetu Ferenca Józsefa w Klużu w Segedynie, jako kierownik Katedry Historii Kultury. W latach 1924/25 pełnił również funkcję dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych, a w latach 1936/37 obowiązki rektora Uniwersytetu Ferenca Józsefa w Segedynie. Przeszedł na emeryturę w wieku 70 lat, 1 lipca 1938 r. Od 1938 r. aż do śmierci był adwokatem w Zalaapáti. ; ; Jego główne dzieła: ; • Historia opactwa w Tihany ; • Historia kultury węgierskiej ; • Święty Imre i jego czasy ; • Społeczeństwo i kultura węgierskiego okresu rycerstwa: 1205–1526 ; • Anonim, urzędnik Beli III. ; • Nasze kroniki: Ręce jego ojca ; • Pokolenie katastrofy w Mohaczu; • Pięćdziesięciu historyków o świętym Stefanie; • Prawa Węgier od świętego Stefana do Mohaczu