Stary cmentarz Apátújfalus

Mój były informator, József Siket (1904), tak powiedział o cmentarzu i cmentarzach we wsi: „Cmentarz znajdował się niemal pod najwyższym wzgórzem, ponieważ wieś była biedna, miejsce było biedne, a miejsce poniżej nadawało się do czegoś innego. Tę część nazywano również Rás-hegy, Nemesódal i Temetőoldal. Zmarłych należało stawiać twarzą na wschód, a nie w stronę wsi. Katolicy mieszkali w jednej części, luteranie w drugiej. W tamtych czasach zmarłych sprowadzano tu nawet ze Słowacji. W przeszłości nie miało znaczenia, gdzie kogo pochowano…”. Od informatora Istvána Siketa (1910) wiemy, że w latach dwudziestych XX wieku nadal odbywały się pochówki „z wyjątkiem Starego Cmentarza. Każdy, kto miał tam krewnych, był tam chowany. Rodziny chowano w jednym miejscu, obok siebie”.