Ruiny klasztoru filialnego benedyktynów w Pográny

O klasztorze w Pográny, który przestał istnieć w średniowieczu, mamy bardzo niewiele informacji. Należał do opactwa Garamszentbenedek i, według Monasteriologia Regni Hungariae, był poświęcony Najświętszej Maryi Pannie. Według Monografii Millennium County i innych mniejszych źródeł, obok niego mogła działać szkoła. E. Gerendás umiejscawia fundację klasztoru w XI wieku. Według Tivadara Ortvaya, klasztor w tym miejscu nie był jeszcze niezależny w XIII wieku, ale według Otmára Gergelyiego mógł być niezależny wiek później. Węgierski Zion również zajmował się tą instytucją w 1865 roku. Ágost Balogh zwraca uwagę na fakt, że niektóre źródła przypadkowo klasyfikują go jako część diecezji Veszprém, a także wskazuje na zachowany tytuł opata Pográny. Ostatnią znaną nam osobą noszącą tytuł opata Pográny był kanonik z Egeru w 1930 roku („abbas de Pográn”). Ágost Balogh odwiedził ogród kościelny i odnalazł domniemane fundamenty klasztoru. Od tego czasu uległy one znacznemu zniszczeniu, ale w niektórych miejscach wciąż można dostrzec ich ślady (zostały częściowo przysypane ziemią naniesioną kilka lat temu w ramach prac krajobrazowych). Wykopaliska archeologiczne nigdy się nie odbyły. Szkice starych planów pięter znajdują się w archiwum miejscowej parafii, po raz pierwszy opublikowane przez Sándora Fehéra w 1995 roku. Ulica Apáti, biegnąca obok ogrodu kościelnego, może również odnosić się do klasztoru, ale wolimy łączyć ją z posiadłością klasztoru Garamszentbenedek (w innym miejscu proponujemy również uwzględnienie tradycyjnej struktury wsi w lokalnym repozytorium). Ustny przekaz klasztoru benedyktynów jest nadal żywy w wiosce.