Pozostały fragment murów miejskich Bratysławy

Pierwsze umocnienia miasta Bratysławy powstały prawdopodobnie po najeździe Tatarów, w drugiej połowie XIII wieku (w 1291 roku Bratysława uzyskała status wolnego miasta królewskiego). W połowie XIV wieku posiadała już wszystkie cztery bramy miejskie, ale do dziś przetrwała jedynie północna Brama Michała (kilkakrotnie przebudowywana i modernizowana). Według innych źródeł w tym czasie stały jedynie północna Brama św. Michała, wschodnia Brama św. Wawrzyńca i zachodnia Brama Vödrici, natomiast południowa Brama Rybacka została zbudowana na początku XV wieku. ; Ostateczna średniowieczna budowa murów miejskich Bratysławy miała miejsce za panowania Zygmunta, w pierwszych dekadach XV wieku (Zygmunt poświęcił Bratysławie również wiele uwagi: miasto otrzymało od niego prawo do bicia monet i używania herbów). Całkowity ogrodzony obszar wynosił prawie 22 hektary, co później okazało się niezwykle ograniczone; wraz z ciągle rozwijającymi się przedmieściami, prawie 100 hektarów zostało otoczonych kolejnym murem na początku XVII wieku. ; Po ustaniu zagrożenia tureckiego mury miejskie stały się barierą dla rozwój miasta. Maria Teresa ostatecznie nakazała ich rozbiórkę w 1775 r. ; Tylko zachodnia część fortyfikacji z czasów Zygmunta przetrwała, nieprzypadkowo, ponieważ stoi na wschodnim skraju wzgórza zamkowego, co oznacza, że miasto nie mogło się rozwijać w tym kierunku. Mur ma podwójny system, składający się z niższego zewnętrznego i wyższego (około 8 metrów) wewnętrznego kamiennego muru, z fosą pomiędzy nimi (oczywiście istniał również zewnętrzny system fos, po którym nie pozostał żaden ślad). Mur jest podzielony różnymi bastionami o półkolistym układzie: na murze zewnętrznym, na murze wewnętrznym i zamykającymi dwa kamienne mury. Część dawnego zewnętrznego drewnianego blankowania została zrekonstruowana na wewnętrznej ścianie północno-południowego muru miejskiego na północ od katedry św. Marcina, która pozostała (i oczywiście została częściowo zrekonstruowana, tj. odbudowana).