Popiersie doktora Kálmána Janicsa

Dzieło rzeźbiarza László Szabó z Galanty zostało umieszczone przed budynkiem Szkoły Podstawowej Języka Węgierskiego w Vágkirályfie. Odsłonięto je 9 września 2006 roku. Janics Kálmán (ur. 29 grudnia 1912 w Vágkirályfie, zm. 20 sierpnia 2003 w Vágkirályfie) był historykiem, politykiem i lekarzem. Ukończył Gimnazjum Węgierskie w Bratysławie (1931), a dyplom lekarza uzyskał na Uniwersytecie Bratysławskim (1937). W latach 1937–1942 był lekarzem pomocniczym w szpitalu, najpierw w Trenczynie, a następnie w Komáromie, żołnierzem w latach 1943–1945, lekarzem prywatnym w Nádszeg w 1945, lekarzem prywatnym w Jolsván w latach 1946–1949 i lekarzem miejskim w tym samym mieście w latach 1949–1978. W 1979 roku został wydalony z powiatu Rožňava z powodu szwajcarskiej publikacji jego książki „Lata bezdomności”, więc wrócił do rodzinnej wsi i do 1989 roku był lekarzem w firmach Duslo i Hydrostav w Vágsellye. Odegrał aktywną rolę społeczną podczas zmiany ustroju w 1989 roku, będąc jednym z założycieli i honorowym przewodniczącym Węgierskiego Ruchu Chrześcijańsko-Demokratycznego. Był członkiem parlamentu od 1990 do 1992 roku. Publikował od 1936 roku, ale jego artykuły nie były publikowane na Węgrzech z przyczyn politycznych w latach 1945-1968 (został zatrzymany na przesłuchanie we wrześniu-listopadzie 1945 roku i ponownie w lipcu-sierpniu 1950 roku). W latach 1968-1970 opublikował liczne artykuły informacyjne w węgierskich gazetach w Czechosłowacji na temat trudności Węgrów na Słowacji po 1945 roku i kwestii narodowościowej. Jego najbardziej znanym i najważniejszym dziełem jest Lata bezdomności, które po raz pierwszy zostało opublikowane w Bernie ze wstępem Gyuli Illyésa (1979), a następnie w 1989 roku ukazały się dwa nowe wydania w Budapeszcie (po angielsku w 1982 roku, po słowacku w 1994 roku). Książka przedstawia losy Węgrów na Słowacji w latach 1945–1948 w świetle faktów i dokumentów współczesnych. Jego główne nagrody i wyróżnienia: Nagroda Gábora Bethlena (1989), Tablica pamiątkowa im. Jánosa Esterházyego (1992), Pro Probitate – Nagroda za Prawdopodobieństwo (1998), Krzyż Średni Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (1998). – Fm. Lata bezpaństwowości (pon., 1979 Berno, 1989 Budapeszt), Program Rządu Koszyckiego i „wina zbiorowa” Węgrów (teoria, n. n.), Zgubiliśmy się w Europie (wyd., 1994).