Popiersie biskupa Józsefa Király'ego

József Király (Komárom, 4 kwietnia 1737 – Balatonfüred, 17 czerwca 1825) był rzymskokatolickim biskupem w Peczu, mecenasem ówczesnej nauki i literatury. Jego matką była Kata Jókay, a jego brat, Sámuel Jókay, był pradziadkiem Móra Jókai. Studiował teologię w Nagyszombat. Był proboszczem w Dunamoc w 1764 roku, a następnie w Udvard w 1794 roku. W 1805 roku został mianowany kanonikiem Ostrzyhomia i rektorem seminarium duchownego w Nagyszombat. Był przedstawicielem w parlamencie w 1807 roku, a w tym samym roku, w wieku 71 lat, został wybrany biskupem Peczu, tytuł ten piastował przez prawie dwie dekady. Ustanowił liczne fundacje, na przykład w rocznicę bitwy pod Mohaczem ufundował fundusz o wartości 3000 koron, który miał zapewnić warunki do godnego uczczenia bitwy. Ustanowił stypendium szkolne na edukację młodzieży katolickiej i przekazał 10 000 forintów na instytut dla emerytowanych księży diecezji. Na synodzie w Bratysławie przewodniczył komisji powołanej do udoskonalenia Pisma Świętego w tłumaczeniu Káldyego. Dekretem z 1820 roku zakazał dalszych pochówków na terenie katedry, w tym samym czasie powstały również krypty biskupie i kapitulne. Nawiasem mówiąc, biskup nie czuł się w Peczu tak swobodnie, że na Pałacu Biskupim kazał wyryć napis: „To jest kwatera, nie dom”. Zmarł nie u stóp Mecseku, lecz podczas kuracji w Balatonfüred w 1825 roku.