Pomnik pierwszego węgierskiego królewskiego sierocińca

Pierwszy węgierski państwowy sierociniec został otwarty w zamku Tallós w 1763 roku. Dokument założycielski „królewskiego sierocińca” został wydany przez Marię Teresę 18 lipca 1763 roku w Wiedniu, po tym jak kanclerz Ferenc Esterházy ofiarował swój zamek w Tallós wraz z przynależnymi budynkami jako wieczystą fundację na ten cel. Kanclerz przekazał również sierocińcowi 10 000 forintów. Niedługo potem kazał również zapisać na rzecz tej instytucji młyn dworski na dolnym odgałęzieniu Feketevíz, na południowo-wschodnim krańcu parku. ; Sierociniec był wyposażony dla 75 chłopców i 25 dziewcząt. Początkowo do instytucji przyjmowano tylko osierocone dzieci szlachty i plebsu, ale później stała się ona dostępna również dla sierot z uboższych klas. ; Zarząd sierocińca składał się z następujących osób: kierownika duchowego - jego zadaniem było zarządzanie szkołą, gospodyni, 2 nauczycieli i 1 nauczyciela, 4 dozorców i dozorców, 1 lekarza, 1 praczki. Dyrektora i gospodynię mianowała królowa. ; Instytucja miała szkołę 4-klasową, którą królowa początkowo powierzyła kierownictwu ojców pijarów. Ojciec słynnego kompozytora Johanna Nepomuka Hummla również pomógł w utworzeniu uczniowskiego chóru kościelnego i orkiestry dętej. ; Według tradycji ustnej, druga, sztuczna odnoga rzeki Feketevíz w parku zamkowym została wykopana przez pijarów i zarządców sierocińca i używana jako staw rybny. ; W 1780 roku sierociniec ten został przeniesiony do Szenc, gdzie znalazł nowy dom w budynku zwanym Nagy-Stift. Dyrektorem sierocińca w czasie przeniesienia był kapitan Ernő Geramb.