Pomnik Johanna Nepomucena Hummela

Wzniesienie pomnika słynnego bratysławskiego kompozytora Johanna Nepomuka Hummla (1778-1837) zostało zainicjowane przez miejską lożę masońską Milczenie (Zur Verschwiegenheit) w 1878 roku, z okazji obchodów stulecia urodzin kompozytora. Sam J. N. Hummel był masonem, członkiem loży Amália działającej w Weimarze. Zadania organizacyjne związane z wzniesieniem pomnika powierzono Jánosowi Batce, członkowi loży Milczenie i archiwiście miasta Bratysławy. Budowę pomnika podjął się Viktor Tilgner, urodzony w Bratysławie. Loża sfinansowała część kosztów z własnych środków finansowych, a także prowadziła oddzielny fundusz na rzecz wzniesienia pomnika. W 1883 roku zorganizowano wystawę sztuki na rzecz Funduszu Pomnika Hummla, ale wsparcie pochodziło również od uznanych europejskich artystów. Anton Rubinstein, Hans von Bülow, Géza Zichy i światowej sławy Franciszek Liszt również koncertowali w Bratysławie, wspierając pomnik Hummla. Pomnik został odsłonięty jesienią 1887 roku, ale nie mógł pozostać długo w swoim pierwotnym miejscu, na placu Kossutha-Lajosa. Wiosną 1911 roku musiał ustąpić miejsca pomnikowi Petőfiego, więc został przeniesiony na „mały deptak”, park przed kościołem Notre Dame, obok Vigadó (Redut). Po II wojnie światowej, ze względu na umiejscowienie pomnika Zwycięstwa (zdobytego przez Armię Czerwoną), pomnik Hummla został przeniesiony przed Pałac Nestora, a następnie do ogrodu Pałacu Grassalkovicha, gdzie był wielokrotnie uszkadzany. Ostatecznie pomnik rozebrano pod koniec lat 90. i ponownie postawiono dopiero w 2005 r. przed Pałacem Nestora, w którym obecnie mieści się ambasada niemiecka.