Pomnik Georga Raphaela Donnera

Na liście bratysławskich posągów G. Schwianter wymieniony jest jako twórca, a Hegedus, Kulcsár i Caissera jako współautorzy. Po lewej stronie schodów prowadzących z małego placu do katedry św. Marcina stoi popiersie rzeźbiarza Georga Raphaela Donnera (1693–1741). „Za małym, neobarokowym, kutym żelaznym ogrodzeniem (ogrodzenie pierwotnie otaczało posąg Marii Teresy, który został zniszczony przez czechosłowackich legionistów 27 października 1921 r.), proste, kolumnowe popiersie na cokole przedstawia Donnera patrzącego w prawo jako młodego dorosłego, w luźnym płaszczu i z odkrytą głową”. Napis pod popiersiem brzmi: 1693 G.R. DONNER 1893. Z tych dwóch dat wynika, że popiersie wykonano z okazji 200. rocznicy jego urodzin. Georg Raphael Donner (1693-1741) służył u księcia-prymasa Imre Esterházy'ego z Esztergom w Bratysławie przez 10 lat, począwszy od 1928 roku, i pracował dla dworów węgierskiej szlachty. „W 1734 roku zawarł z archidiecezją umowę o dzierżawę kamieniołomu marmuru w Süttő.” ; Jego najważniejszym dziełem jest główny ołtarz św. Marcina w katedrze bratysławskiej, z którego w katedrze można zobaczyć tylko posąg św. Marcina i żebraka, który stoi kilka metrów od popiersia. ; „Wybitna postać w rzeźbie europejskiej i klasycyzującej sztuce późnego baroku, Georg Raphael Donner (Eßling/dzielnica Wiedeń XXII, ochrzczony 25 maja 1693 - Wiedeń, 15 lutego 1741) wywarł wpływ na rzeźbę węgierską przez kilka pokoleń.” ; Kornél Divald: kryzys rzeźby w Bratysławie. Z pism: Donnera Rafaela, „który urodził się w Wiedniu, studiował za granicą, ale którego możemy uważać za swojego, co najmniej z takim samym prawem, jak węgierskich artystów, którzy w młodym wieku zostali oddzieleni od ojczyzny i pracowali za granicą...”.