Rabenek (Duże żelazne drzwi już dzwonią)

Już dzwonią wielkie żelazne drzwi, ; Może nadchodzi strażnik. ; Odwiedza moje żelazo, ; Tak się cieszy z mojego niewoli. ; ; – Powiedz mojej matce jeszcze raz żandarmowi, ; Nie powinien się cieszyć z mojego niewoli. ; Bo jeśli cieszy się z mojego niewoli, ; Nóż przewraca mu się w sercu. ; ; Napisałem do domu mojej matki, ; Przynieś poduszkę dla jej syna, ; Przynieś poduszkę dla jej syna, ; Jest deska na jego głowę. ; ; Moja matka już przyszła, ; Rzuciła się na mnie płacząc i zawodząc. ; Niech moja matka płacze z lamentem, ; Miałaś syna, on też został więźniem. ; ; – Chodź, moja matko, spójrz na mój pokój, ; Moje łóżko ma dwie deski. ; Moje łóżko ma dwie deski, ; Ja wciąż umieram tutaj, moja matko.