Koń kapitana pasie się pięknie.

Koń kapitana pasie się pięknie, ; Bo nie wie, gdzie jest jego pan. ; Tam leży u stóp osiki, ; Trzy ostre kule, kule w jego sercu. ; ; Na polu bitwy rośnie płacząca wierzba, ; Pod nią leży martwy siedemdziesięciodwuletni mężczyzna. ; Jego towarzysze z żalem kopią mu grób, ; Dziewczęta z Radvány wiążą mu wieniec żałobny. ; ; Stoję, stoję sam na brzegu jeziora, ; Nadchodzi moja matka, wychodzi. ; Jak matka może mieć takie serce, ; O, gdyby zaparła się swego syna.