Pomnik bohaterów I wojny światowej w Kiskalnej
Statua, pomnik, tablica pamiątkowa
W wielu miejscowościach Kościół Reformowany odegrał znaczącą rolę w niemal każdym aspekcie powstawania pomników wojennych, od ich gromadzenia po inaugurację. Dobrym przykładem jest ceremonia odsłonięcia pomnika umieszczonego na placu przed kościołem reformowanym w Kiskálnej, dawnym komitacie Bars, w której uczestniczyli wyłącznie przedstawiciele Kościoła Reformowanego, a przemówienia wygłosili również lokalni pastorzy reformowani. Już odsłonięty pomnik został również przejęty przez lokalnego przedstawiciela Kościoła Reformowanego, co jest dość nietypową praktyką; podczas moich badań nie znalazłem żadnych innych danych na ten temat w praktyce Kościoła katolickiego ani luterańskiego. Pomnik wzniesiono w najpiękniejszym miejscu wsi, na placu kościoła parafialnego. Przed ceremonią w kościele parafialnym odprawiono nabożeństwo, któremu przewodniczył proboszcz parafii Mohi, G. Endre Soós. Jego kazanie, wyjaśniające znaczenie kolumn pamiątkowych, wywarło głęboki wpływ na zgromadzonych. Po nabożeństwie na placu kościelnym odbyła się inauguracja pomnika. Przemówienie inauguracyjne wygłosił proboszcz parafii Léva, Gyula Antal. Wspominając wstrząsające wydarzenia II wojny światowej, przedstawił on, w oparciu o dane statystyczne, ogromną stratę, jaką poniósł naród węgierski, a której ofiarami padło również 17 bohaterskich poległych z Kiskalná. Podczas przemówienia całun spadł z pomnika, pogrążone w żałobie rodziny szlochały, a wszyscy płakali. Następnie poświęcił go, przekazując pomnik władzom wsi i kościoła pod opiekę. Imre Tóth, proboszcz z Garamlök, również wygłosił przemówienie, wskazując na wielkie zadania Wypełnianie obowiązku i wierna praca wywarły inspirujący wpływ na świętującą publiczność. Oprócz przemówień, powagę uroczystości podniosły dwie pieśni żałobne w wykonaniu Chóru Kościoła Reformowanego w Kiskálnie pod przewodnictwem nauczyciela kantora, Jánosa Szobiego. (…) W imieniu władz wsi i kościoła, miejscowy pastor reformowany Károly Konta przejął pomnik, obiecując się nim opiekować. Oprócz pastora i nauczyciela reformowanego, komitet pomnika, a także sędzia Dezső Szűcs i opiekun András Patay pracowali pilnie i wytrwale, aby pomnik powstał…”