Pałac Pisztory

Na północ od Starego Miasta, w miejscu przedmieść, które powstały w nowej epoce, znajdował się dawniej rzadko lub wcale niezabudowany obszar, gdzie znajdowały się winnice i ogrody mieszkańców. W tym obszarze, w drugiej połowie XIX wieku, powstała być może najbardziej spektakularna aleja Bratysławy – ruchliwa ulica Stefania, z głównym dworcem kolejowym na jej północnym krańcu. W zachodniej ścianie tej alei, w zamkniętym szeregu budynków, od strony ulicy stoi pałac, nazwany na cześć swojego budowniczego, aptekarza Félixa Pisztory. Parterowy, eklektyczny dom o nieregularnym, rozchodzącym się planie w kształcie litery „U” został wzniesiony w ostatniej tercji XIX wieku. Główne wejście, podkreślone kolumnami z każdej strony, otwiera się pośrodku symetrycznie skonstruowanej fasady, ponad którą na pierwszym piętrze wystaje mały balkon z kamienną kratownicą. W dwóch skrajnych osiach fasady, na pierwszym piętrze, znajduje się zamknięty balkon, który został dodatkowo podkreślony barokowym hełmem z cebulką wystającym ponad płaszczyznę dachu. Fasada budynku jest boniowana na parterze, natomiast pierwsze piętro posiada bogatą dekorację plastyczną. Z fasady od strony dziedzińca wystają trzy kolejne cylindryczne przybudówki, również zwieńczone hełmami wieżyczkowymi. Początkowo w domu działała apteka właściciela Pisztory, a na pierwszym piętrze znajdowały się pomieszczenia mieszkalne. Po 1945 roku władze czechosłowackie znacjonalizowały budynek i utworzyły muzeum gloryfikujące założyciela i symbol radzieckiej dyktatury, Włodzimierza Iljicza Lenina. Wówczas na jego fasadzie umieszczono kilka tablic upamiętniających przyjaźń między narodem czechosłowackim a radzieckim. Po zmianie ustroju działało tam Muzeum Słowaków za Granicą. Od 2007 roku miasto Bratysława wykorzystuje go jako miejsce wydarzeń kulturalnych.