Zamek Gidrafa Pálffy

Wieś należała do panów zamku Vöröskő w średniowieczu. Od XVI wieku jest własnością rodu Pálffy. Jej mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, uprawą winorośli, a później rybołówstwem, transportem, garncarstwem i młynarstwem. Podczas wojny o niepodległość Rakoczego walczyli po stronie cesarzy w armii swojego pana, hrabiego Jánosa Pálffy'ego. ; Według popularnej legendy o dawnej budowie zamku, hrabia János Pálffí zakochał się we Francuzce. Aby zdobyć rękę tej damy, kazał zbudować zamek w „stylu francuskim”, ale zanim budowa została ukończona, było już za późno: ręka damy należała do kogoś innego. Według badaczy historia ta pojawia się w powiązaniu z kilkoma innymi zamkami Pálffy, ale według innych historia pierwotnie pochodzi z Gidrafy. ; Zamek Gidrafa, który stoi do dziś – niewątpliwie z pewnym francuskim charakterem – został zbudowany w eklektyczno-romantycznym stylu przez hrabiego Ferenca Jánosa Pálffy'ego w 1889 roku, według planów wiedeńskiego architekta Franza Neumanna. Fasada złożonej bryły zamku o wysokim dachu była bogato zdobiona plastycznymi ornamentami, posągami i ostrołukowymi attykami wznoszącymi się ponad gzyms. Nad neobarokową bramą główną, oprócz herbu rodziny Pálffy, widnieje herb rodziny żony hrabiego Ferenca Jánosa, hrabiny Erzsébet Schlippenbach. Nad bramą wznosi się najbardziej spektakularny element całego zamku, ozdobna wieża. Jego ostatnim właścicielem był hrabia Pál Pálffy, który musiał uciekać z kraju w 1945 roku (mieszkał w Monachium). Budynek został skonfiskowany i znacjonalizowany przez odrodzone państwo czechosłowackie. W latach 1947–2011 pełnił funkcję domu twórczego Słowackiego Stowarzyszenia Pisarzy. Budynek, który podlegał Ministerstwu Kultury Słowacji, przeszedł w późniejszym okresie gruntowną renowację. Zamek otoczony jest rozległym parkiem w stylu angielskim, który można zwiedzać oddzielnie od zamku, który jest w większości zamknięty.