Stary Zamek

Zamek znajduje się na zboczu Rajskiego Wzgórza. Pierwotnie był kościołem. Mówi się, że templariusze, czerwoni zakonnicy, zbudowali go w XIII wieku jako trójnawową bazylikę w stylu romańskim. W tamtym czasie miasto wciąż stało na wzgórzu wokół kościoła. Templariusze prowadzili tu wojownicze życie, więc ufortyfikowali swój klasztor okrągłym murem, dzięki czemu stał się on prawdziwą twierdzą. Według legendy, mistrz templariuszy złożył wizytę pobliskiemu władcy zamku i bardzo spodobała mu się jego córka. Mistrzowi udało się namówić młodą damę do odwiedzenia go z małą świtą, której już nigdy nie puścił. Aby nie pozostawić śladu po swojej zbrodni, pozbył się zarówno damy, jak i jej świty, i wysłał wiadomość do zaniepokojonego ojca, że opuścił zamek z świtą damy dawno temu i że prawdopodobnie miała kłopoty w drodze. Czystego serca młody rycerz templariusz wyjawił ojcu zbrodnię. Zapragnął zemsty i zaatakował zamek, gdy odbywała się tam wielka uczta. Młody człowiek wpuścił atakujące wojska, a one wymordowały wszystkich członków zakonu, w wyniku czego templariusze zniknęli z tego miejsca. Klasztor stał się później parafią, a zamieszkiwali w nim dominikanie. Pochowano tu sławnych obywateli miasta, które w międzyczasie wycofało się w dolinę. Do dziś można zobaczyć cały rząd nagrobków przymocowanych do murów. Po zniszczeniach spowodowanych najazdem tatarskim, wojskami Rozgonyi i trzęsieniem ziemi, kościół zamkowy został przebudowany w stylu gotyckim w XVI wieku, a klasztor zamkowy przejęło miasto. Podczas zagrożenia tureckiego kościół zamkowy przekształcono w zamek obronny i wyposażono go w garnizon. Duża dzwonnica została dobudowana w XVII wieku. Mury zamkowe mają kształt wydłużonego pięciokąta, z silnym bastionem na każdym rogu. W związku z rozwojem techniki wojskowej, pomimo wojennego wyglądu, obiekt ten nie nadawał się już do obrony w okresie tureckim, gdyż można było do niego łatwo strzelać z Rajskiego Wzgórza. Od 1860 roku akademicy prowadzili tu zajęcia z wychowania fizycznego.