Ödön Krompecher

* Poprad, 16 lutego 1870 – † Budapeszt, 26 sierpnia 1926 / lekarz, patolog, profesor uniwersytecki, członek korespondent Węgierskiej Akademii Nauk (1915) ; ; Jego ojcem był Imre Krompecher (1839–1903), kupiec z Popradu, a matką Vilma Krompecher – siostrzenica Imrego – córka Sándora Krompechera (1812–1890), lekarza z Felki. Ödön rozpoczął naukę w liceum w Miszkolcu, a następnie kontynuował ją w Igló i ukończył ją w 1889 roku. Uzyskał tytuł lekarza na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Budapeszcie w 1894 roku, a następnie pracował jako adiunkt w Katedrze Patologii w Budapeszcie. Spędził dziewięć miesięcy w Instytucie Pasteura w Paryżu z Ilją Miecznikowem. Po powrocie z zagranicznej podróży naukowej został prywatnym nauczycielem w 1902 roku, profesorem w 1910 roku, publicznym nauczycielem nadzwyczajnym w 1912 roku, a od 1914 roku publicznym profesorem zwyczajnym patologii na Uniwersytecie w Budapeszcie i dyrektorem II Instytutu Patologii. Opisał raka płaskonabłonkowego (basalioma, guz Krompechera), który pochodzi z komórek podstawnych i został nazwany jego imieniem, dzięki czemu zyskał międzynarodowe uznanie. Ustalił występowanie krystalizacji w świecie żywym. Jego badania nad podziałem komórek, komórkami olbrzymimi, metaplazją, różnymi guzami, stanami zapalnymi i gruźlicą są znaczące. W latach 1918–1919 był dziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Budapeszcie. Jego żona, Erika Schulek, była córką wybitnego węgierskiego architekta Frigyesa Schuleka (1841–1919). Z ich małżeństwa narodziło się czworo dzieci: György Korompay (Krompecher) (1905–1991), inżynier architekt, Andor Korompay (Krompecher) (1908–?), jego brat bliźniak Bertalan Korompay (Krompecher) (1908–1995), etnograf, folklorysta, językoznawca i historyk literatury, oraz Judit Krompecher (1912–2005), pielęgniarka. Niektóre źródła uważają również Istvána Krompechera (1905–1983), anatom medycyny i członka Węgierskiej Akademii Nauk, za jego syna, ale według jednego z jego uczniów byli oni jedynie dalekimi krewnymi. Ödön Krompecher zajmował się również filozofią, sztukami pięknymi i ornitologią (w 1921 roku opublikował badanie na temat śpiewu ptaków w „Journal of Natural Sciences”). Był pasjonatem gór, kilkakrotnie odwiedzał Tatry i Alpy, a w 1898 roku wybrał się na wycieczkę rowerową po austriackich Alpach z jednym ze swoich kolegów, Tiborem Verebélym (1875–1941), późniejszym profesorem chirurgii. W swojej ostatniej książce (Historia rodziny Krompecher) opisuje losy swoich przodków od 1341 roku. Był członkiem kilku międzynarodowych towarzystw. W 1926 roku otrzymał Wielką Nagrodę Węgierskiej Akademii Nauk za prace nad rakiem podstawnokomórkowym. Zdiagnozował u siebie nieuleczalną chorobę i dlatego zakończył życie samobójstwem. ; ; Jego główne prace: ; Die mehrfache indirekte Kernteilung, 1895, ; Der Basalzellenkrebs, 1903, ; Kristallisation, Fermentation, Zelle und Leben, 1907.