O śmierci, twoja ręka jest przerażająca.

1. O śmierci, straszna jest twoja ręka; Gdy w strachu podnosisz swój miecz. ; Przed tobą berło królewskie; Rozpada się w proch jak żebracza laska. ; ; 2. Jesteś zimny jak wiatr mroźnej zimy; Twardy jak szczęki skał. ; Nie zważasz na łzy sierot; Nie słyszysz wołania wdowy. ; ; 3. Gdy rozkładasz swe skrzydła; Twoja ręka jest straszna, gdy ją podnosisz; Przed tobą nagle pojawia się moc; Bo strach siedzi na twojej żałobnej koronie. ; ; 4. Ty jesteś tym, który na Górze Oliwnej; Pojawiając się przed naszym Zbawicielem; Na sam twój widok byłem przerażony; Pocąc się krwią, upadł na ziemię. ; ; 5. Lecz nad tobą miał litość, ; Na mnie więc, abyś zlitował się. ; Który jestem grzesznym synem Adama, ; Teraz swoim życiem oddaję ci hołd. ; ; 6. Moje ciało, uczynione z prochu, jest pod twoją mocą, ; Lecz moją duszą wiem, że nie jesteś wolny, ; Bo ofiarowałem ją mojemu Jezusowi, ; Przez którego zostałem odkupiony na krzyżu. ; ; 7. Dlatego śmiało idę do głębokiego grobu, ; Jako mojego wiecznego, spokojnego mieszkania. ; Nie płaczcie, bo tam idę, ; Gdzie nigdy więcej nie będę cierpiał. ; ; 8. Moi pogrążeni w smutku krewni, nie płaczcie, ; Że zostaniecie ode mnie oddzieleni na zawsze. ; Zobaczycie mnie w niebie, ; Kiedy zakończycie swoje życie. ; ; 9. W święte imię Jezusa i Maryi, ; Idę do grobu w tej świętej wierze, ; Abym mógł otrzymać odpuszczenie moich grzechów, ; Jezus otworzy dla mnie swoje królestwo.