Nandor Varkonyi

* Pecz, 19 maja 1896 – † Pecz, 11 marca 1975 / pisarz, bibliotekarz, historyk kultury, ; redaktor ; ; Jego ojciec, Nándor Várkonyi Sr., był inżynierem i został przeniesiony do Nyitry po urodzeniu młodszego dziecka. Jego starszy brat, Hildebrand Várkonyi (Kéménd). Nándor Várkonyi ukończył liceum w Nyitrze w 1914 roku, po czym jego rodzina przeniosła się do Budy. W Budapeszcie zapisał się na Wydział Humanistyczny uniwersytetu, gdzie studiował język węgiersko-francuski, a także studiował orientalistykę u Mahlera Edena (Cífera). W 1916 roku służył jako żołnierz w I wojnie światowej, ale został zwolniony ze służby w 1917 roku z powodu choroby. Ten problem zdrowotny spowodował później poważną utratę słuchu i całkowicie ogłuchł w 1921 roku. Mieszkał w Peczu od 1922 roku. Był jednym z założycieli czasopisma Symposion, a później, w latach 1941-1948, redagował gazetę Sorsunk. W latach 1924-1956, aż do przejścia na emeryturę, pracował w Bibliotece Uniwersyteckiej w Peczu, a w latach 1950-1951 był jej p.o. dyrektora. W 1929 roku uzyskał doktorat z historii literatury powszechnej na Uniwersytecie w Peczu, a w 1933 roku uzyskał kwalifikacje nauczyciela prywatnego. Wiele jego prac zostało opublikowanych w okrojonej formie dopiero w okresie socjalizmu, a ich pełna publikacja stała się możliwa dopiero po 1990 roku. Jako historyk kultury zajmował się przede wszystkim początkami cywilizacji i rozwojem kultury ludzkiej. W tomie wspomnień Pergő évek (1976, 2004) opisuje także swoje lata studenckie w Nitrze. ; ; Jego główne dzieła: ; Historia współczesnej literatury węgierskiej, 1928, ; Twarz Petőfiego, 1940, ; Węgierscy poeci wojskowi, 1940, ; Historia najnowszej literatury węgierskiej 1880–1940, 1942, ; Kolumny Sziriata, 1942, 1972, 1984, wydanie pełne: 2002, ; Węgierska Transdanubia, 1944, 1975, ; Ogon komety (dokumenty o Petőfim), 1957, ; Raj utracony, 1988, wydanie pełne: 1994, ; Piąty człowiek I-III., 1995–1997, Magic Science I-II., 1998–2000, ; Collected Studies, 2006.