Grób Karola Pauera

Károly Pauer (proboszcz w Kőhidgyarmat 1915–1929) urodził się 23 stycznia 1881 roku w Magyarfalu. Przez czternaście lat był administratorem wiejskiego kościoła, a podczas I wojny światowej niósł ulgę potrzebującym jako ksiądz obozowy, za co władze przyznały mu krzyże zasługi. Aktywnie uczestniczył w pracach krajowych organizacji katolickich, był wicediakonem parafii Párkány. Był członkiem rady szkolnej w swojej wsi, odegrał również znaczącą rolę w założeniu spółdzielni kredytowej i kompetentnie nią kierował. Znajdował również czas na wspieranie składek na pożyczki wojenne. W październiku 1917 roku zorganizował w Kőhidgyarmat zebranie na rzecz „autonomii katolickiej”, za którą ponownie opowiadał się hrabia Apponyi. Podczas jego posługi odnowiono zewnętrzne ściany kościoła, a w 1923 roku odbyła się uroczysta ceremonia poświęcenia dzwonu. Po odnowieniu zewnętrznych ścian kościoła rozpoczęto przygotowania do malowania wnętrza. Proboszcz Károly Pauer pobierał czynsz z terenu kościoła przez sześć lat, z czego przekazał 25 000 koron na malowanie. Chciał odprawić swoją srebrną mszę w pięknym, odnowionym kościele, ale gdy dowiedział się, że ołtarz Matki Boskiej spłonął podczas prac, 17 maja 1929 roku został przewieziony do szpitala Vaszary Kolos w Ostrzyhomiu z ciężkim atakiem żółci. Następnie został przeniesiony do kliniki Korányi w Budapeszcie, ale przeprowadzona tam operacja również nie uratowała mu życia. 20 maja zakończył swoje ziemskie życie w Budapeszcie jako sekretarz i kapelan papieski. Prostokątny, ostrołukowy obelisk z szarego marmuru, z trójpłatowym krzyżem u szczytu, upamiętnia jego pamięć na cmentarzu w Kistacie. Pauer był redaktorem, a później redaktorem naczelnym katolickiego tygodnika polityczno-społecznego „Esztergom”, który ukazał się pod koniec 1895 roku. Oprócz redagowania gazety, pisał również książki. Zsigmond Móricz wspominał o jego działalności literackiej.