Na skraju wsi Alsószel

1. We wsi Alsószeli liście nie szeleszczą, ; Nie idź tam, aniołku, miłość cię dogoni. ; Smutna turkawka usiadła na drzewie różanym, to mnie wzrusza, ; Chodźcie, dziewczęta, rozerwijcie dla mnie gwiaździste niebo. ; ; 2. Na końcu wsi Alsószeli zbierają się ludzie, ; Pozwalają wiatrowi rozwiać moje dobre wieści, moje złe wieści. ; Niech moje dobre wieści, moje złe wieści pójdą w twoją stronę, ; A ty, drogi aniołku, nie słuchaj słów nikogo innego. ; ; 3. Córka sędziego z Alsószeli leży na swoim żałobnym łóżku, ; Dziewięciu lekarzy stoi przy niej, żaden z nich nie może jej pomóc w jej problemie. ; Jeśli umrę, moja matko, zostawię wszystko sobie, ; Ta, którą kochałem, niestety, ale bardzo mi przykro.