Ten, który mówi, jest martwy (Świt, świt)

Świta, świta, ; Lecz świta nie za dobrze, ; Z granicy Zsíręj, ; Nie słychać dobrych wieści. ; ; Zabili młodego człowieka, ; Za dziesięć lub dwadzieścia forintów, ; Wrzucili go do Cisy, ; Za dwa siwe konie. ; ; Cisa go nie zabrała, ; Postawił go na brzegu, ; Młody rybak poszedł tam, ; Wziął go do swojej sieci. ; ; Jego ojciec poszedł tam, ; Keltyi, ale nie słyszał: ; – Wstań, mój synu, mój drogi synu, ; Chodź ze mną do domu. ; ; Jego matka idzie tam, ; Keltyi, ale nie słyszy: ; Wstań, mój synu, mój drogi synu, ; Chodź ze mną do domu. ; ; Jej dziecko idzie tam, ; Keltyi, ona już słyszy: ; Wstań, moja różo, moja słodka różo, ; Padnij mi na ramię. ; ; – Czy zadzwonisz, ; W trzy dzwony? ; – Zadzwonię, moja słodka różo, ; Równo trzydzieści sześć. ; ; – Czy będziesz płakać po mnie, ; Przed swym ojcem, swą matką? ; – Płaczę po tobie, moja słodka różo, ; Przed całym światem. ; ; – Czy zrobisz dla mnie, ; Trumnę z żywego drewna? ; – Zrobiłaś, moja słodka różo, ; Trumnę z marmuru.