Most Niedźwiedzia
Zbudowane dziedzictwo
363-metrowa konstrukcja, przecinająca granicę, jest w lepszym lub gorszym stanie, ale od ponad 80 lat zapewnia połączenie między Csallóköz a Krajem Zadunajskim. Zanim jednak została zbudowana, mieszkańcy tamtych czasów musieli podróżować z Bratysławy aż do Komárom, aby przekroczyć Dunaj mostem. W tamtym czasie Csallóköz było połączone z Krajem Zadunajskim promami i statkami, więc na przykład od XIX wieku między dwoma brzegami w Medvé kursował prom parowy. I chociaż pomysł budowy mostu na Dunaju w tym regionie narodził się już przed I wojną światową, jego realizacja została ostatecznie udaremniona przez oderwanie się I wojny światowej od Csallóköz.
Sytuacja ta uległa zasadniczej zmianie w 1938 roku. W wyniku pierwszej decyzji wiedeńskiej i zwrotu terenów górskich, kwestia mostu na Dunaju ponownie stała się aktualna. Jedyną drogą przeprawy przez Dunaj na suchym lądzie między Csallóköz, które zostało zwrócone Węgrom, a Zadunajem był most w Komárom. Aby zapewnić sprawny ruch towarowy i pasażerski, rząd węgierski stosunkowo szybko podjął decyzję o budowie mostu Medvei. Wszystko to zaledwie kilkaset metrów od miejsca, gdzie w 1938 roku, po pierwszej decyzji wiedeńskiej, armia węgierska po raz pierwszy wylądowała w Csallóköz.
Prace budowlane rozpoczęły się w 1939 roku pod kierownictwem Węgierskiej Fabryki Wagonów i Maszyn w Győr i trwały do 1942 roku. Po próbnym obciążeniu i tymczasowym otwarciu mostu, uroczyste przekazanie odbyło się 13 marca 1943 roku. W uroczystości uczestniczył również Miklós Horthy. Most Medvei, zbudowany w trudnych warunkach II wojny światowej, został wyposażony w ciąg pieszo-rowerowy, a także jezdnię. Szczególnie interesujące jest to, że współcześni uważali budowę tego mostu za najbardziej skomplikowaną.
Zaledwie rok po oddaniu mostu do użytku, w 1944 roku, został on trafiony bombą, a następnie wiosną 1945 roku wycofujące się wojska niemieckie częściowo go wysadziły. Tymczasową i bynajmniej niepełną renowację przeprowadziły ostatecznie radzieckie jednostki wojskowe z pomocą Węgier w latach 1945-46. Biorąc pod uwagę, że w tamtym czasie na moście odbywał się jedynie niewielki ruch graniczny, wszystko to spełniło swoje zadanie. I chociaż w latach 1956-57 przeprowadzono znaczące prace remontowe na prawobrzeżnym filarze, na ostateczną renowację trzeba było czekać latami.
Most Medve został ostatecznie gruntownie odnowiony w latach 1970-1973 na podstawie dwustronnego porozumienia węgiersko-czechosłowackiego. Powodem renowacji była planowana budowa systemu zapór Bős-Nagymaros. Przebudowa mostu stała się zatem koniecznością logistyczną, dlatego podczas remontu podniesiono konstrukcję nośną mostu zgodnie z wymogami żeglugi. To właśnie wtedy most Miedwieja przybrał formę, którą znamy dzisiaj. Jednak nawet po renowacji most mógł być użytkowany jedynie z pewnymi ograniczeniami. Minęły lata, zanim most Miedwieja został ostatecznie otwarty dla ruchu bez ograniczeń, 24 godziny na dobę, od 1979 roku. W latach 1993-94 przeprowadzono gruntowne prace remontowe, a w 2002 roku przeprowadzono prace naprawcze konstrukcji.
A jak wygląda sytuacja na moście Miedwieja obecnie? Według statystyk, z mostu korzysta średnio 5320 pojazdów dziennie. Z tego około cztery tysiące to samochody osobowe i dostawcze, a tysiąc to ciężarówki.
Sytuacja ta uległa zasadniczej zmianie w 1938 roku. W wyniku pierwszej decyzji wiedeńskiej i zwrotu terenów górskich, kwestia mostu na Dunaju ponownie stała się aktualna. Jedyną drogą przeprawy przez Dunaj na suchym lądzie między Csallóköz, które zostało zwrócone Węgrom, a Zadunajem był most w Komárom. Aby zapewnić sprawny ruch towarowy i pasażerski, rząd węgierski stosunkowo szybko podjął decyzję o budowie mostu Medvei. Wszystko to zaledwie kilkaset metrów od miejsca, gdzie w 1938 roku, po pierwszej decyzji wiedeńskiej, armia węgierska po raz pierwszy wylądowała w Csallóköz.
Prace budowlane rozpoczęły się w 1939 roku pod kierownictwem Węgierskiej Fabryki Wagonów i Maszyn w Győr i trwały do 1942 roku. Po próbnym obciążeniu i tymczasowym otwarciu mostu, uroczyste przekazanie odbyło się 13 marca 1943 roku. W uroczystości uczestniczył również Miklós Horthy. Most Medvei, zbudowany w trudnych warunkach II wojny światowej, został wyposażony w ciąg pieszo-rowerowy, a także jezdnię. Szczególnie interesujące jest to, że współcześni uważali budowę tego mostu za najbardziej skomplikowaną.
Zaledwie rok po oddaniu mostu do użytku, w 1944 roku, został on trafiony bombą, a następnie wiosną 1945 roku wycofujące się wojska niemieckie częściowo go wysadziły. Tymczasową i bynajmniej niepełną renowację przeprowadziły ostatecznie radzieckie jednostki wojskowe z pomocą Węgier w latach 1945-46. Biorąc pod uwagę, że w tamtym czasie na moście odbywał się jedynie niewielki ruch graniczny, wszystko to spełniło swoje zadanie. I chociaż w latach 1956-57 przeprowadzono znaczące prace remontowe na prawobrzeżnym filarze, na ostateczną renowację trzeba było czekać latami.
Most Medve został ostatecznie gruntownie odnowiony w latach 1970-1973 na podstawie dwustronnego porozumienia węgiersko-czechosłowackiego. Powodem renowacji była planowana budowa systemu zapór Bős-Nagymaros. Przebudowa mostu stała się zatem koniecznością logistyczną, dlatego podczas remontu podniesiono konstrukcję nośną mostu zgodnie z wymogami żeglugi. To właśnie wtedy most Miedwieja przybrał formę, którą znamy dzisiaj. Jednak nawet po renowacji most mógł być użytkowany jedynie z pewnymi ograniczeniami. Minęły lata, zanim most Miedwieja został ostatecznie otwarty dla ruchu bez ograniczeń, 24 godziny na dobę, od 1979 roku. W latach 1993-94 przeprowadzono gruntowne prace remontowe, a w 2002 roku przeprowadzono prace naprawcze konstrukcji.
A jak wygląda sytuacja na moście Miedwieja obecnie? Według statystyk, z mostu korzysta średnio 5320 pojazdów dziennie. Z tego około cztery tysiące to samochody osobowe i dostawcze, a tysiąc to ciężarówki.