Miejsce spoczynku inżyniera górnictwa dr Rezső Mohi

Mohi Rezső spędził większą część swojej kariery zawodowej, trzydzieści lat, w służbie Tatabánya, gdzie był kierownikiem zakładu, następnie dyrektorem technicznym, a później, od 1945 r. 27 maja - 1948 r. 30 kwietnia, po nacjonalizacji wydobycia węgla, był dyrektorem górniczym okręgu Tatabánya. Zawsze mówił: po Uplands, Tatabánya jest jego ojczyzną. ; Ma patent na swoje nazwisko na rozwój nowego procesu blokowania akumulacji osadów, ale jego działalność zawodowa charakteryzuje się 46 dalszymi publikacjami. Między innymi badania i powiązanie z produkcją opuszczonych przybrzeżnych zasobów węgla w rejonie Bánhida, badanie wpływu powierzchniowych operacji górniczych, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju filaru szybowego. W uznaniu jego pracy naukowej otrzymał tytuł Kandydata Nauk Technicznych w 1952 r., a w 1977 r. Order Zasługi w Złocie. ; Mohi Rezső urodził się w górach, w Garamszentkereszt, 15 stycznia 1888 roku. Rodzina mieszkała w miasteczku Rozsnyó, które było zamieszkane przez węgierskie, słowackie i niemieckie rodziny górnicze. To właśnie tutaj zdobył pierwsze doświadczenia w górnictwie. Ukończył szkołę średnią w Körmöcbánya, a następnie uzyskał dyplom z wyróżnieniem w Szkole Górniczo-Leśnej w Selmecbánya w 1914 roku. Podczas I wojny światowej rozpoczął pracę jako oficer inżynieryjny w Keresztényfalva (Brassó) w Transylwanii, gdzie zajmował się poszukiwaniem węgla i znalazł wysokiej jakości węgiel kamienny. Później kontynuował karierę w Királd w komitacie Borsod. Po latach królewskich i Trianon, Konrád Rehling, szef Węgierskiej Generalnej Kopalni Węgla (1 listopada 1916 – 20 sierpnia 1941), został wezwany do Tatabányi w 1919 roku na zaproszenie dyrektora kopalni. Konrád Rehling uważał za prestiżowe, że Tatabánya ma inżyniera górnictwa z tytułem naukowym. W 1939 roku Mohi Rezső został pierwszym z inżynierów górnictwa MÁK Rt., który otrzymał doktorat z uniwersytetu technicznego. Regularnie wygłaszał wykłady uniwersyteckie, w tym kilkakrotnie na Sorbonie w Paryżu, w języku francuskim. W 1945 roku, dzięki wsparciu górników z Tatabányi, został mianowany „dyrektorem górnictwa”, stanowisko, które piastował przez 3 lata. W 1948 roku został skierowany do Budapesztu i mianowany dyrektorem generalnym Przedsiębiorstwa Pogłębiania Kopalni. Później został generalnym projektantem Instytutu Planowania Górnictwa, aż do przejścia na emeryturę w 1961 roku. Powierzono mu tam zarządzanie eksploracją nowych kopalń węgla na Węgrzech. Po latach „bitwy węglowej” rozpoczął się trudny okres. Dr Rezső Mohi został aresztowany podczas procesu inżyniera górnictwa, okrutnie maltretowany, torturowany kilka razy i przetrzymywany w więzieniu przez dwa lata bez wyroku skazującego. Rodzina została zrujnowana. Jego żona, Erzsébet György z Aknaszlatina, również z rodziny inżynierów górnictwa, doznała zawału serca, a ich dzieci głodowały. Dr Rezső Mohi został później zrehabilitowany i po zwolnieniu w 1952 roku otrzymał kolejny stopień naukowy i został „kandydatem” Akademii Nauk. Mohi Rezső był członkiem Narodowego Węgierskiego Stowarzyszenia Górniczo-Hutniczego od 1914 roku i w 1978 roku otrzymał nawet certyfikat diamentowy. Jednak 20 sierpnia 1981 roku jego serce stanęło w Budapeszcie i został pochowany w ojczyźnie. Pod koniec życia jego jedynym życzeniem było, aby podczas ceremonii pogrzebowej odegrano Hymn Górniczy. Orkiestra górnicza i chór męski przysłane z Tatabányi spełniły to życzenie w godny sposób, w duchu solidarności z ówczesnymi władzami kopalń węgla.