Michał Guhr

* Nagyszalók, 11 marca 1873 – † Szepesszombat, 23 sierpnia 1933 / lekarz, sportowiec, wybitny przedstawiciel turystyki tatrzańskiej ; ; Uzyskał tytuł lekarza na Uniwersytecie w Budapeszcie. Od 1897 był naczelnym lekarzem w Tátraszéplak. W 1902 roku zbudował sanatorium do leczenia zapalenia płuc, choroby Basedowa, astmy itp. Był wielkim zwolennikiem i propagandystą klimatoterapii. Był jedynym zaproszonym europejskim mówcą na kongresie badaczy choroby Basedowa, który odbył się w USA (1931). Był jednym z twórców węgierskiego narciarstwa, budowniczym pierwszych tatrzańskich skoczni narciarskich oraz organizatorem i dyrektorem naszych pierwszych międzynarodowych zawodów narciarskich 5 lutego 1911 roku. Założył Węgierski Klub Narciarski i Węgierski Związek Narciarski oraz był prezesem kilku stowarzyszeń i federacji sportowych i kulturalnych. Był również jednym z założycieli czasopisma turystycznego Turistaság és Alpinizmus, w którym publikował również artykuły medyczne. W 1927 roku kupił działkę spalonych hoteli Róza i Kohlbach w Szószéku koło Tarajki i podarował ją Karpathenvereinowi. Karpathenverein zbudował na działce nowe schronisko, otwarte w 1934 roku i nazwane Schroniskiem Guhr (Guhrova chata, Schronisko Guhra, Dr. Guhr Jugendheim und Turistenhaus). W 1946 roku przemianowano je na Schronisko Bilík. Po jego śmierci rodzina przekazała jego bogaty spadek do Muzeum Karpackiego w Popradzie. Spuścizna; Został on wystawiony w osobnej sali (Izbie Pamięci Guhra), otwartej 19 grudnia 1933 roku. 4 lipca 1937 roku Karpathenverein umieścił tablicę pamiątkową ku jego czci na Pomniku Szilágyi w Tarajce. Po II wojnie światowej tablice zostały usunięte z pomnika. Imre Keller napisał dwutomową powieść o Mihálym Guhrze zatytułowaną „Tísztán egy ésen éter”, która została wydana w Koszycach w 1933 roku.