Lajos Thallóczy (Strommer)

* Koszyce, 8 grudnia 1854 – † Herceghalom, 1 grudnia 1916 / historyk, archiwista, polityk, członek Węgierskiej Akademii Nauk ; ; Ukończył Katolickie Gimnazjum w Budzie, gdzie założył również klub stenograficzny i wygrał konkurs stenograficzny. W 1875 roku został mianowany doktorem nauk humanistycznych jako nauczyciel historii i łaciny na Uniwersytecie w Budapeszcie. Później studiował również prawo przez kilka semestrów. Przez kilka lat pracował jako kreślarz w Archiwum Narodowym, będąc jednocześnie zastępcą redaktora Centuries i Archeologia Értesítő. Od 1884 roku był dyrektorem wiedeńskiego archiwum wspólnego austro-węgierskiego Ministerstwa Finansów i jednocześnie wykładał węgierskie prawo publiczne i historię w Theresianum i Akademii Konsularnej w Wiedniu. W 1915 roku był gubernatorem Serbii, okupowanej przez monarchię austro-węgierską. Zginął w wypadku kolejowym63, gdy podróżował do Budapesztu z pogrzebu Franciszka Józefa I. Jako historyk zajmował się przede wszystkim przeszłością krajów bałkańskich, opracowywaniem i publikacją ich archiwów oraz historią dawnej dyplomacji węgierskiej. Uważany jest za twórcę węgierskiej albanologii. Był płodnym autorem, pisał artykuły i studia na szeroki zakres tematów, a pod pseudonimem opublikował kilka książek publicystycznych i fikcyjnych biografii historycznych. Redagował i publikował archiwa kilku rodzin. Węgierska Akademia Nauk wybrała go członkiem korespondentem w 1883 roku, a członkiem zwyczajnym w 1895 roku. W latach 1913–1916 był prezesem Węgierskiego Towarzystwa Historycznego. Odegrał znaczącą rolę w sprowadzeniu do kraju prochów Imre Thököly'ego, Franciszka II Rakoczego i ich współwygnańców. Jego pamiętniki są cennymi dokumentami z epoki. ; ; Jego główne dzieła: ; Dwór Mihálya Apafy'ego, 1878, ; Historia zysków izby (lucrum camarae), 1879, ; Podróże po Lewancie. Historia handlu wschodniego na Węgrzech, 1882, ; Pál Vasvári i młodzież uniwersytecka w Peszcie 1844–1849, 1882, ; Rosja i nasz kraj, 1884, ; Ferenc Zay, 1884, ; Chorwackie prawo zwyczajowe, 1896, ; Studia nad początkami bośniackiego Banatu, 1905, ; Béla III i imperium węgierskie, 1906, ; Wspomnienia Benjámina Kállaya, 1909.