Laszlo Hugyecz

* Bańska Bystrzyca, 8 stycznia 1893 – † Berkeley, USA, 26 października 1958 / architekt ; ; Jego ojciec był Słowakiem (architekt Juraj Hudec), a matka Węgierką (nauczycielka Paula Skultéty). Studiował architekturę na Politechnice Budapesztańskiej i został członkiem Węgierskiej Izby Architektury w 1914 roku. Podczas I wojny światowej doznał kontuzji nogi i został wzięty do niewoli przez Rosjan. Dzięki znajomości języka słowackiego wkrótce został zatrudniony jako architekt na Syberii. Pewnego razu wyskoczył z jadącego pociągu w pobliżu granicy rosyjsko-chińskiej i uciekł do Chin, gdzie znalazł się w Szanghaju z pomocą duńskiej misji. Jako pracownik amerykańskiej firmy architektonicznej otrzymywał duże zlecenia i zaprojektował około 40 budynków, które do dziś stoją w chińskiej metropolii w latach 1925–1941 (Shanghai Grand Theatre, Green House, Joint Saving Loan Bank itp.). 22-piętrowy Parkhotel był najwyższym budynkiem w Szanghaju do 1980 roku. W 1922 roku poślubił Szwajcarkę, w 1928 roku otrzymał obywatelstwo węgierskie i zaprosił do siebie dwóch młodszych braci. W 1942 roku został konsulem honorowym Szanghaju, ale po II wojnie światowej wrócił do Europy i osiedlił się w Szwajcarii. Stamtąd udał się do Rzymu, gdzie został członkiem międzynarodowej grupy poszukującej grobu św. Piotra. Od tego czasu nie zajmował się już architekturą. Pod koniec lat 40. XX wieku przeprowadził się z rodziną do USA, do San Francisco, i uzyskał obywatelstwo amerykańskie. Po jego śmierci szczątki László Hugyecza przewieziono do Banya Beszterce i tam pochowano.