Lajos Loczky

* Bratysława, 4 listopada 1849 – † Balatonfüred, 13 maja 1920 / geolog, geograf, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk (1901) ; ; Rodzina Lóczy pochodziła z komitatu Gömör. Rodzice Lajosa Lóczy'ego uciekli z Ópálos koło Aradu do Bratysławy z powodu chaosu po klęsce wojny o niepodległość w latach 1848/49. Później tam wrócili, a Lóczy ukończył gimnazjum w Arad w 1869 roku. W 1874 roku uzyskał tytuł inżyniera na Uniwersytecie Technicznym w Zurychu. Po powrocie do domu został mianowany zastępcą kustosza kolekcji minerałów i skamieniałości Węgierskiego Muzeum Narodowego. Od 1 listopada 1877 do 1 maja 1880 roku brał udział w wschodnioazjatyckiej wyprawie Wielkiego Księcia Béli Széchenyiego i podróżował po większości Chin. Jego obserwacje i odkrycia podczas podróży zostały uznane na całym świecie. Wykazał, że początkiem pustyń Azji Środkowej nie były pozostałości dna morskiego, ale wynik milionów lat akumulacji pustynnej. Jego odkrycia dotyczące struktury geologicznej indyjskich pasm górskich były pionierskie. Po powrocie do domu pracował w MNM przez kolejne dwa lata, kontynuując jako asystent strażnika, a od 1883 roku jako geolog wydziałowy Instytutu Geologicznego prowadził badania geologiczne w górach Banat. W 1886 roku został zaproszony na Politechnikę jako profesor nadzwyczajny geologii. Od 1889 do 1908 roku był profesorem Wydziału Geografii Uniwersyteckiej na Uniwersytecie Nauki i Technologii w Budapeszcie, a od 1902 do 1908 roku był dyrektorem Instytutu Geografii. Od 1908 roku był dyrektorem Instytutu Geologii. Od 1900 do 1914 roku był prezesem Towarzystwa Geograficznego. ; Redagował mapę geologiczną Węgier wraz z Pállem Telekim i Károlym Pappem. W 1891 roku z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem powstał Komitet Balatoński Węgierskiego Towarzystwa Geograficznego, którego celem było przeprowadzenie wieloaspektowych badań naukowych nad jeziorem. Wyniki dwóch dekad badań opublikowano w pracy „Wyniki badań naukowych nad jeziorem Balaton I-III” (1897–1918). W niej Lóczy omówił formacje geologiczne wokół jeziora Balaton. Zainicjował systematyczne badania geologiczne i geomorfologiczne Kotliny Transylwańskiej. Wniósł również znaczący wkład w odkrycie złóż soli kamiennej i gazu ziemnego w Transylwanii. Wiercenia w Nagysármás rozpoczęto na podstawie jego badań i studiów. Brał udział w tworzeniu Budapeszteńskiego Oddziału Węgierskiego Towarzystwa Geograficznego – późniejszego Węgierskiego Stowarzyszenia Turystycznego – i był jego wiceprezesem. W naukach o Ziemi, oprócz tektoniki, osiągnął wybitne wyniki w stratygrafii i paleontologii, ale był także naukowcem w dziedzinie geomorfologii. Jego zbiory etnograficzne, archeologiczne i historyczne również były znane. Wyniki swojej pracy opublikował w około dwustu publikacjach. Na jego prośbę został pochowany w Balatonárács. Jego syn, ibn. Lajos Lóczy Jr. (Budapeszt, 5 czerwca 1891 – Rio de Janeiro, 9 czerwca 1980) był również profesorem geologii. Od 1920 roku pracował jako ekspert geologiczny w różnych krajach i na stałe osiedlił się w Brazylii w 1961 roku. ; ; Jego główne prace: ; A khinai erdomalom naturätsä konditionen och korresjonen sözös, 1886,; Wyniki naukowe podróży hrabiego Béli Széchenyi do Azji Wschodniej 1877 – 1880. I-III. (z hrabią Bélą Széchenyi), 1890–1897,; Historia Cesarstwa Niebieskiego, 1901,; Geologia rejonu Balatonu 1910–1916.