Lajos Kadasi

* Ipolyvisk, 20 marca 1952 – / genetyk człowieka, profesor nadzwyczajny ; ; Ukończył szkołę podstawową i średnią w Ipolyság w 1970 roku. W latach 1970–1975 studiował biologię na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie, specjalizując się w genetyce człowieka. W 1975 roku uzyskał tytuł doktora nauk przyrodniczych, w 1983 roku został kandydatem nauk biologicznych, w 1994 roku uzyskał tytuł doktora nauk biologicznych. W latach 1975–1985 pracował w Katedrze Genetyki Klinicznej Szpitala Uniwersyteckiego w Bratysławie, a od 1985 roku w Instytucie Fizjologii Molekularnej i Genetyki Słowackiej Akademii Nauk, gdzie obecnie kieruje Laboratorium Genetycznym. W latach 1994–2001 był adiunktem w Słowackiej Akademii Medycznej Podyplomowej, a od 2005 roku profesorem nadzwyczajnym biologii molekularnej na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie. Specjalizuje się w genetyce człowieka, a jego badania koncentrują się przede wszystkim na odkrywaniu i analizie molekularnych zmian genetycznych w genomie człowieka związanych z chorobami dziedzicznymi. W 1985 roku był członkiem-założycielem Grupy Badawczej Genetyki utworzonej w ramach SZTA, która jako pierwsza w ówczesnej Czechosłowacji zastosowała analizę DNA do odkrywania genetycznego podłoża chorób dziedzicznych. Jako główny badacz w różnych projektach krajowych i zagranicznych brał udział w analizie DNA najczęstszych chorób dziedziczonych jednogenowo na Słowacji. Dzięki uzyskanym wynikom on i jego współpracownicy opracowali i wprowadzili diagnostykę specyficzną dla mutacji, opartą na analizie DNA, dla poważnych i powszechnych chorób, takich jak mukowiscydoza, fenyloketonuria, dystrofia mięśniowa Duchenne'a i Beckera, hemofilia A, pląsawica Huntingtona, rdzeniowy zanik mięśni, głuchota, choroba Wilsona, zespół Charcota-Mariego-Tootha itp. na Słowacji. Jego grupa badawcza zidentyfikowała dwa defekty genetyczne powodujące chorobę oczu prowadzącą do ślepoty, która jest szeroko rozpowszechniona wśród słowackiej populacji Romów. Na podstawie złożonej analizy genu odpowiedzialnego za rozwój alkaptonurii, która jest powszechna na Słowacji (druga co do częstości występowania na świecie), ujawnił wszystkie występujące defekty genetyczne i wraz z współpracownikami opracował proste metody diagnostyczne, nadające się do codziennego użytku. Do tej pory opublikował około 80 prac naukowych i wygłosił ponad 150 referatów na konferencjach krajowych i zagranicznych. Członek kilku towarzystw naukowych i organizacji, prezes Słowackiego Towarzystwa Genetyki Medycznej. Nagrody: Nagroda Hrdlički (1975), Nagroda Słowackiego Towarzystwa Lekarskiego za najlepsze publikacje naukowe z zakresu genetyki medycznej (1988, 1990, 1993, 1994, 2005), Medal Pamięci Viliama Izakoviča Słowackiego Towarzystwa Lekarskiego (2006), Srebrny Medal Pamięci Słowackiego Towarzystwa Medycznego (2007), Nagroda Popularyzacji Nauki SZTA (2008), Nagroda Ányosa Jedlika Miasta Szimű (2010). ; ; Główne prace: ; Molekulárna genetika vybraných monogénne dedičných apředok, 2005, ; A sme számí székely abnormácie. Częstotliwość występowania tych chorób na Węgrzech, ich przyczyny genetyczne i zewnętrzne oraz możliwości zapobiegania (współautorzy: Vogt G., Czeizel E.), 2009.