Kościół św. Antoniego Pustelnika i renesansowa dzwonnica na Spišbeli

Miasto, nazwane na cześć pobliskiego strumienia Béla, pochodzi z czasów panowania Arpadów. Zamieszkane przez niemieckich osadników po najeździe tatarskim, Szepesbéla uzyskało prawa miejskie w 1271 roku, po czym podzieliło los innych miast w Szepes. Znaczący był tu handel i rzemiosła cechowe: produkcja tekstyliów, szewstwo i rzemiosła borowickie. Król Zygmunt Luksemburski przekazał je polskiemu lombardowi, z którego zostało wyzwolone dopiero w 1772 roku i zwrócone Węgrom. Jego niegdyś znaczący przemysł hutniczy podupadł w XX wieku. Po 1945 roku ludność niemiecka i węgierska „zniknęła”. Kościół parafialny na głównym placu miasta został zbudowany w XIII wieku w stylu wczesnogotyckim. Rozbudowano go w XIV-XV wieku. Kościół, który można dziś oglądać, należy do grupy dwunawowych kościołów w Szepes. Jego gotyckie sklepienie wykonano w XV wieku. Na uwagę zasługuje bogato rzeźbiona wnęka zakrystii (pastophorium) widoczna na ścianie prezbiterium oraz dekoracja znajdująca się również w prezbiterium, na jednym z kamieni strzegących sklepienia: postać ludzka trzymająca miecz i tarczę. Barokowa wieżyczka oraz cenne drewniane wyposażenie wnętrza pochodzą z 1771 roku. Obok, nieco na zachód, znajduje się osobna dzwonnica w stylu renesansowo-partyzanckim.