Kościół reformowany

Kurcząc się, rozdarta i szarpana burzami życia, Kolozsnéma, jedna z przygranicznych twierdz reformacji, trwa nieprzerwanie do dziś, ustanowiona jako kościół macierzysty na początku lat 30. XVI wieku. Reformacja w Kolozsnémie ma swoje początki w latach 30. XVI wieku dzięki kazaniom księdza Bálinta. Głosił on Słowo Boże w posiadłości Bálinta Töröka z Enyingi w Gönyű i to dzięki niemu doktryny reformacji zakorzeniły się w Kolozsnémie. Istnieją dwie teorie dotyczące pochodzenia i powstania kościoła reformowanego w Kolozsnémie. Kościół był albo tureckim meczetem, albo kaplicą katolicką. Jednak znacznie bardziej prawdopodobne jest, że kościół jest „wieżą pozostawioną nienaruszoną z zamku rodziny Kolozsnéma”, której budowa przypada na epokę Ludwika Wielkiego, w 1375 roku. Po zniszczeniu zamku Kolosfi na jego miejscu zbudowano kościół, pod którym do dziś znajduje się grobowiec rodziny Kolosfi. W grobowcu rodziny Kolosfi spoczywa również ksiądz reformowany o imieniu Kardoss. Półkolista część kościoła reformowanego w Kolozsnéma, która istnieje do dziś, służy jako kościół reformowany od czasu jego powstania. W 1773 roku, podczas kazań Jánosa Hetényiego, wierni byli zaniepokojeni „pogorszeniem” stanu budynków kościelnych, o których naprawę od dawna bezskutecznie prosili władze. W końcu, 30 stycznia 1776 roku, otrzymali pozwolenie na remont plebanii, ale nie mogli rozbudować kościoła. Kościół mógł zostać rozbudowany dopiero po przywróceniu wolności religijnej. Podczas kazań Jánosa Hetényiego, katolicy z powiatu, pod przewodnictwem katolickiego proboszcza Boldizsára Talabéra, użyli siły i władzy, aby pozbawić kościół reformowany Néma dzwonu. Kościół reformowany Néma rozstawił straże w pobliżu dzwonnicy dniem i nocą, ale przemoc zwyciężyła. Dzwon został zabrany. Kościół reformowany Néma zwrócił się do sądu powiatowego w Győr, aby dochodzić sprawiedliwości. Sąd zmusił Boldizsára Talabéra do zwrotu dzwonu. Ferenc Borza pełnił posługę w Kolozsnéma w latach 1784–1794 i pod jego rządami spełniło się długoletnie pragnienie i aspiracja mieszkańców Kolozsnéma, aby rozbudować kościół. Za czasów Mihálya Szendreya, w 1794 roku, do kościoła dobudowano drewnianą wieżę, powiększoną rok wcześniej, a obok kościoła dobudowano mały portyk. János Szilassy pełnił posługę w Kolozsnémie w latach 1798–1806. Parafia odnowiła kościół w 1819 roku i wycięła okno w zachodniej części, aby go rozjaśnić. W 1823 roku, ponieważ w kościele nie było wystarczająco miejsca dla mężczyzn, dobudowano galerię w zachodniej części. Światło wpadające przez okno wycięte na końcu kościoła nie było już wystarczające, więc dobudowano okno po stronie południowej i zamiast niego wykonano dwa większe. ; Nt. Albert Kőváry był ostatnim stałym kaznodzieją parafii macierzystej Kolozsnéma od 27 kwietnia 1837 do 19 maja 1886 roku. Podczas jego posługi, 1 września 1857 roku, ogromny pożar zniszczył wszystkie zabudowania kościoła. Spłonął kościół, plebania, szkoła, naczynia do komunii oraz dwa dzwony na wieży. Parafia została zdewastowana, ale nie zniszczona przez katastrofę. Kościół został uporządkowany 23 maja 1858 roku. W latach 1928-1929 parafia Kolozsnéma przeprowadziła gruntowny remont kościoła. W tym czasie zarządcami parafii byli Kálmán Kiss, István Domonkos i József Kopócs, a proboszczem ks. Géza Kúr. W 1922 roku odlano nowe dzwony, aby zastąpić dzwony zabrane podczas I wojny światowej, a wnętrze kościoła zostało wówczas również odnowione. W latach 1951-52, za pastora ks. László Mikesa, miała miejsce kolejna renowacja wnętrza kościoła. W 1976 roku zmarł poprzedni pastor zgromadzenia, ks. László Mikes. Od tego czasu następujący pastorzy służyli zgromadzeniu przez około dziesięć lat: ks. Károly Szabó, ks. László Mikula, n. Páll Bertalan. Od 1986 do 2000 roku, n. Göőz Bertalan był pastorem urzędującym zgromadzenia. Z dniem 1 czerwca 2000 roku Prezydium Synodalne wyznaczyło n. Lévai Attilę jako pastora Csicsó i Kolozsnéma, który od tamtej pory służy naszemu zborowi reformowanemu. Obecnymi (od 2015 r.) opiekunami parafii-córki Kolozsnéma są Kálmán Balázs i Ferenc Süll, a prezbiterium liczy 8 osób. W latach 2002-2004 parafia przeprowadziła gruntowny remont elewacji kościoła. Ostatnie prace konserwatorskie zostały przeprowadzone przy wsparciu Ministerstwa Zasobów Ludzkich.