Kornél Rados

* Pozsonynádas, 25 lutego 1901 – † Budapeszt, 27 maja 1985 / inżynier, profesor uniwersytecki ; ; Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Józsefa Nádora w Budapeszcie w 1926 roku. Jako młody inżynier pracował w prywatnych biurach projektowych, gdzie zdobywał doświadczenie budowlane oprócz zadań projektowych i geodezyjnych. W 1932 roku otworzył w Budapeszcie biuro projektowe zajmujące się statyką budynków i konstrukcji inżynieryjnych. Do 1944 roku, oprócz projektów konstrukcji wsporczych ponad 80 różnych budynków przemysłowych, publicznych i mieszkalnych, rozwiązał zadania inżynieryjne mostu żelbetowego w Nyergesújfalu i stacji pomp Újpest-Káposztásmegyer. W październiku 1944 roku został przymusowo wywieziony, a następnie deportowany. Wrócił do domu w listopadzie 1945 roku. W latach 1945-1948 był naczelnym doradcą technicznym, a następnie starszym doradcą w Katedrze Budownictwa i Urbanistyki Stołecznego Miasta. W latach 1948-1950 był kierownikiem Instytutu Nauk Architektonicznych. Od września 1950 roku był profesorem na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Budownictwa Lądowego i Transportu. Zorganizował Katedrę Projektowania Budownictwa Przemysłowego i Rolniczego, którą kierował do 1971 roku, kiedy przeszedł na emeryturę. W latach 1952-1954 i 1957-1960 był rektorem BME. Był członkiem-założycielem Stowarzyszenia Węgierskich Architektów, Towarzystwa Urbanistycznego oraz Stowarzyszenia Naukowego Przemysłu Budowlanego, a w latach 1949–1969 pełnił funkcję wiceprezesa, a następnie prezesa tego ostatniego. Cały zakres architektury przemysłowej został omówiony w jego pięciotomowym dziele zatytułowanym „Architektura terenów przemysłowych”. Wśród jego prac inżynieryjnych warto wymienić przebudowy terenu fabryki Goldberga i nowe budynki tam wzniesione, Węgierską Halę Mody w Budapeszcie, hangar na łodzie w Békásmegyer, chłodnię w Kiskunhalas, fabrykę hydroksygenu w Budapeszcie, szkołę cywilną Megyeri út w Újpest, hutę szkła Zagyvapálfalva oraz lokomotywownię Záhony.