Kornél Fabriczy

* Lewocza, 3 września 1839 – † Getynga, 5 października 1910 / inżynier kolejowy, historyk sztuki, członek Węgierskiej Akademii Nauk (1903); syn prawnika Sámuela Fabriczy'ego (Popráda). Ukończył liceum w Lewoczy w latach 1850–1857. Był studentem Politechniki Wiedeńskiej w latach 1857–1858, następnie Politechnik w Karlsruhe i Zurychu w latach 1861–1863 i uzyskał dyplom inżyniera kolejowego. W latach 1863–1868 pracował na Kolei Wirtembergii, a od 1868 r. na Kolei Węgierskiej. W latach 1871–1873 pracował jako nadzorca podczas budowy kolei Gömör. W 1876 r. „zmienił karierę” i poświęcił się całkowicie studiom historii sztuki. W latach 1876–1878 przebywał we Włoszech, głównie w Rzymie i Neapolu, a w latach 1878–1880 w Paryżu i Londynie. Pod koniec 1880 roku osiedlił się w Stuttgarcie i ożenił się (z żoną Zsófią Ziegler). Później przeprowadził się z rodziną do Tybingi. Stał się znany przede wszystkim jako badacz XV-wiecznej włoskiej architektury i rzeźby, śledził także artystyczne i kulturalne życie na Węgrzech. Zapisał Węgierskiej Akademii Nauk 250 tysięcy koron. ; ; Jego główne dzieła: ; Zur Kunstgeschichte der Hohenstaufenzeit, 1879, ; Il Libro di Antonio Billi e le sue copie nella biblioteca nazionale di Firenze, 1891, ; Filippo Brunelleschi Sein Leben und seine Werke, 1892, ; Il codice dell’ anonimo Gaddiano, 1892,; Die Handzeichnungen Giulianos da Sangallo, 1902,; Medale włoskiego renesansu, 1915.